Archive for the Λογοτεχνία Category

Η απεργία της Σερίφου του 1916 και οι πολλαπλές της ερμηνείες

Posted in Κοινωνία, Λογοτεχνία on 08/08/2015 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

1

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Μπροστά στη ράχη της Σερίφου,
όταν ανεβαίνει ο ήλιος,
τα πυροβόλα όλων των μεγάλων κοσμοθεωριών,
παθαίνουν αφλογιστία.

Οδυσσέας Ελύτης

Αυτές τις μέρες κλείνουν 98 χρόνια από την αιματοβαμμένη απεργία των μεταλλωρύχων της Σερίφου, τον Αύγουστο του 1916. Οι μεταλλωρύχοι του νησιού μετά από δεκαετίες άγριας εκμετάλλευσης και απαξίωσης από τους εργοδότες –που ήσαν στην ουσία και οι κύριοι ολόκληρου του νησιού-, την οικογένεια Γρώμμαν, αποφάσισαν να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους και να απαιτήσουν τα αυτονόητα, δηλαδή οκτάωρη εργασία και καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Συνέχεια

Γκαλεάνο: Υπάρχει ένας άλλος κόσμος εκτός από τα σκατά

Posted in Κοινωνία, Λογοτεχνία on 14/04/2015 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Eduardo-Galeano

Ο μεγάλος Ουρουγουανός δημοσιογράφος και συγγραφέας έφυγε στις 13 Απριλίου του 2015.

Κυνηγημένος από τις περισσότερες δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ου αιώνα αλλά και σύμβουλος, μαζί με τον Ταρίκ Αλί, στο δίκτυο Telesur.

Αντί επικήδειου παραθέτουμε δυο σύντομες συνεντεύξεις του που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά.

Συνέχεια

O Κήπος των Τεράτων

Posted in Άρθρα και σημειώσεις της Σύνταξης, Κοινωνία, Λογοτεχνία on 27/03/2015 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ
« Expulsions » (détail) d’Ernest Pignon-Ernest, 1979, coll. de l’artiste. (2)

« Expulsions » (détail) d’Ernest Pignon-Ernest, 1979, coll. de l’artiste.

Καλωσήρθατε στον Κήπο των Τεράτων.Εκεί όπου οι άνθρωποι περιμένουν την ανατολή του ήλιου. Κουρασμένοι,κουβαλάνε πάντα μαζί τις χαρές και τις πίκρες μιας ζωής.Στέκονται υπομονετικά δεκαετίες ολόκληρες πάνω σε πατώματα σκληρά.Και περπατάνε σε στενά δρομάκια γεμάτα πέτρες ριγμένες διάσπαρτα.Και ο ύπνος τους διακεκομμένος σε μικρά κομμάτια,περιλουσμένος απ’όλα τα άγχη και τους τρόμους που πέρασαν αλλά κι από αυτούς που ακόμη δεν έχουν έρθει.Το χαμόγελό τους και η σκέψη τους είναι ανακατεμένα με την ροή της κανονικότητας,που παλεύουν να ξεπεράσουν αλλά ποτέ δεν προφταίνουν. Συνέχεια

Μπάχμαν: Θα ’ρθει μια μέρα

Posted in Κοινωνία, Λογοτεχνία on 12/12/2014 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

«Πιστεύω πραγματικά σε κάτι και το ονομάζω “Θα ’ρθει μια μέρα”. Και μια μέρα θα έρθει»

ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΡΩΤΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ γιατί σκέφτομαι ή φαντάζομαι μία ουτοπική χώρα, έναν ουτοπικό κόσμο, στον οποίο όλα θα είναι καλά και στον οποίο όλοι θα είμαστε καλοί.

ΤΟ Ν’ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Σ’ΑΥΤΟ, όταν έρχεται διαρκώς αντιμέτωπος με τη στυγερότητα αυτής της καθημερινότητας, μπορεί να είναι παράδοξο,γιατί ό,τι έχουμε είναι ένα τίποτα. Συνέχεια

…Και ξημέρωσε η 3 του Δεκέμβρη. Τρεις του Δεκέμβρη!…

Posted in Κοινωνία, Λογοτεχνία on 03/12/2014 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Όποιος έζησε στις 3 του Δεκέμβρη, στις 4 μπορούσε να πεθάνει.

Ο προορισμός του ανθρώπου, που είναι: να κάνει κάτι μεγάλο ή να ζήσει κάτι μεγάλο, εκπληρώνεται. Γιατί ο λαός, ο Αθηναϊκός λαός, κείνη τη μεγάλη μέρα αποκαλύφθηκε μπροστά στο ίδιο του το μεγαλείο.

Η μέρα αποβραδίς ήτανε βροχερή. Ήτανε μια νύχτα βαριά από γεγονότα. Ο λαός είχε οχτώ χρόνια να πει: «Θα γίνει το δικό μου!» Οι δολοφόνοι τροχίζανε τα σπαθιά τους, ο λαός ετοίμαζε τη φωνή του. Συνέχεια

Κύκλοι και τετράγωνα

Posted in Άρθρα και σημειώσεις της Σύνταξης, Κοινωνία, Λογοτεχνία on 17/11/2014 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

conference-commune-de-paris_page

Θυμάμαι έναν άνθρωπο.Έναν που σφυρηλατούσε την καρδιά του σπάζοντας πέτρες σε μια κόλαση.Δεν τον γνώρισα ποτέ.Άκουσα γι’αυτόν μέσα από τις φωνές που αντηχούν ακόμη στις ταραγμένες πολιτείες.Είδα τα χέρια του,μα δεν τα άγγιξα.Ήταν βαμμένα με  αίμα.Ντράπηκα φοβήθηκα.Έφυγα πήγα παραπέρα μα ποτέ δεν ξέχασα.Θυμάμαι μόνο που ήταν περίεργα ντυμένος.Θαρρείς πως ήταν από άλλη εποχή.Και κάθε τρείς και λίγο άλλαζε όψη.Τα μάτια του,τα μάτια του.Μόνο αυτά ήτανε πάντα ίδια. Συνέχεια

Μήνυμα του ετοιμοθάνατου ποιητή στη νεολαία

Posted in Κοινωνία, Λογοτεχνία on 18/10/2014 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Εσείς οί νέοι άνθρωποι των εποχών πού έρχονται
Καί της καινούργιας χαραυγής πάνω στίς πολιτείες
Πού δέ χτίστηκαν ακόμα, καί σεις
Πού δέ γεννηθήκατε, άκούστε τώρα
Τη φωνή τή δική μου, πού πέθανα
Όχι δοξασμένα.

‘Αλλά
Σάν τόν αγρότη πού δέν όργωσε τό χωράφι του
Καί τόν χτίστη πού ξετσίπωτα τό ‘βαλε στά πόδια
Σάν είδε την τρύπια στέγη, Συνέχεια

Mέρες παράξενες

Posted in Άρθρα και σημειώσεις της Σύνταξης, Κοινωνία, Λογοτεχνία on 19/07/2014 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Όχι!Ας μην προσπαθούμε να διαδώσουμε άλλο τον πόνο και την θλίψη που βαραίνει κι άλλο αυτό το καλοκαίρι.Τί σχέση μπορεί να έχουν ο ζεστός ήλιος και η γαλάζια θάλασσα με το σκοτάδι του θανάτου;Τί σχέση μπορούν να έχουν τα μεσημεριανά γεύματα και τα βραδινά δροσίσματα με το κόκκινο του αίματος; Συνέχεια

Μόνο πέφτουμε…

Posted in Κοινωνία, Λογοτεχνία on 18/07/2014 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ
Μόνο πέφτουμε...

Σαν τα μικρά παιδιά σε μεγάλο ταξίδι. Πεινάμε, κλαίμε, κατουριόμαστε, χεζόμαστε, φωνάζουμε«πότε θα φτάσουμε;». Και οι μεγάλοι, στην αρχή να λένε «μετά το βουνό, φτάνουμε»«μόλις τελειώσουν τα δέντρα, φτάνουμε»«μετά τη στροφή, φτάνουμε», «μετά τη στροφή»«μετά τη στροφή»… Και μετά την τελευταία στροφή είναι ο γκρεμός. Και πέφτουμε… και πέφτουμε… και πέφτουμε…. Και δεν είναι εφιάλτης. Δεν ξυπνάμε. Δεν πεταγόμαστε ιδρωμένοι. Δε λέμε «ουφ, όνειρο ήταν». Συνέχεια

Για τα μάτια σου μόνο…

Posted in Άρθρα και σημειώσεις της Σύνταξης, Κοινωνία, Λογοτεχνία on 04/07/2014 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Rosie shucks oysters in 1913

Γιατί αφού οπλίσαμε πρώτα την καρδιά μας,

έπρεπε ύστερα να στοχεύσουμε τον ουρανό.

Να ρίξουμε προς τον άνεμο που

φυσούσε πάντα κόντρα.

Να μας ακούσουν τα πουλιά

Και οι νεκροί μας σύντροφοι. Συνέχεια

ΟΙ 5+1 ΕΠΟΧΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Posted in Άρθρα και σημειώσεις της Σύνταξης, Λογοτεχνία on 13/06/2014 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Ι. Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Έρχομαι από μία μακρινή εποχή όπου οι άνθρωποι υπήρξαμε γυμνοί

μέσα στην παγωμένη έρημο της άγνοιας.

Μία εποχή που δεν ξεχώριζες το θήραμα από τον θηρευτή.

Τότε που δεν υπήρχαν ακόμη οι νόμοι των ανθρώπων.

Και η σάρκα μας ήταν βορά στα δόντια των άγριων θηρίων και στην οργή της φύσης.

Tότε που αντικρίζαμε τον ήλιο με δέος και το σκοτάδι με τρόμο. Συνέχεια

Οράματα ζωής

Posted in Άρθρα και σημειώσεις της Σύνταξης, Κοινωνία, Λογοτεχνία on 29/04/2014 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Bλέπω μιά φωτιά να σιγοκαίει
Στάχτες να στροβιλίζονται στον άνεμο
Και μιά μυρωδιά απαίσια να μπαίνει στον πράσινο κήπο μας

Βλέπω τα όμορφα λουλούδια μας
Να μαστίζονται απο αρρώστιες
Να μαραίνονται αβοήθητα
στο ξεραμένο χώμα που περιμένει την καθαρτική βροχή

Βλέπω μιά πόρτα να ανοίγει
Μιά μορφή να κοντοστέκεται και να φωνάζει
Τρεμάμενη να απλώνει κάτι σάν χέρι
Κι ύστερα να χάνεται μέσα στον δρόμο

Βλέπω τον ουρανό να σκοτεινιάζει
Τις μακρυνές αστραπές να πλησιάζουν
Τον φόβο να κοντοζυγώνει
Το χαμόγελο να φεύγει απο το παιδί της διπλανής αυλής.

Συνέχεια

Πεσσόα: Για μια φυσική κοινωνία

Posted in Κοινωνία, Λογοτεχνία on 22/01/2014 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Ένα απόσπασμα από το βιβλίο Ο Αναρχικός Τραπεζίτης του αγαπημένου μας ποιητή και συγγραφέα

DOC TV

«ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΑΚΟ, ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΑΚΟ, ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ και τα “επινοήματα” που έρχονται να επικαλύψουν τις φυσικές αλήθειες -όλα, από την οικογένεια μέχρι το χρήμα, από τη θρησκεία μέχρι το κράτος. Γεννιόμαστε άντρες ή γυναίκες -εννοώ ότι γεννιόμαστε για να γίνουμε, όταν ενηλικιωθούμε, άντρες ή γυναίκες. Σύμφωνα με τη φυσική δικαιοσύνη, δε γεννιόμαστε ούτε για να γίνουμε σύζυγοι ούτε για να γίνουμε πλούσιοι ή φτωχοί, όπως δε γεννιόμαστε για να γίνουμε καθολικοί ή προτεστάντες, άγγλοι ή πορτογάλοι. Για όλα φταίνε τα κοινωνικά επινοήματα». Συνέχεια

Στάινμπεκ: Το κραχ

Posted in Κοινωνία, Λογοτεχνία on 02/01/2014 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Με αφορμή τα 54 χρόνια από το θάνατο του νομπελίστα συγγραφέα Τζον Στάινμπεκ, διαβάζουμε ένα επίκαιρο άρθρο του για την κρίση του 1929 στην Αμερική

DOC TV


Τζον Στάινμπεκ

ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΟ 1929. ΕΙΧΑΜΕ ΠΙΑΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΛΗ (εγώ όχι, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι, ναι). Θυμάμαι τα ζαλισμένα και ευτυχισμένα πρόσωπα των ανθρώπων που έφτιαχναν χάρτινες περιουσίες με τις μετοχές του χρηματιστηρίου. «Σήμερα κέρδισα δέκα χιλιάδες δολάρια μέσα σε δέκα λεπτά. Συνολικά, αυτήν τη βδομάδα κέρδισα ογδόντα χιλιάδες». Συνέχεια

Απόσπασμα από το διήγημα »Πράκτορες – εισπράκτορες και μπόλικη ιστορική ειρωνεία»

Posted in Κοινωνία, Λογοτεχνία on 21/10/2013 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Απόσπασμα από το διήγημα ''Πράκτορες - εισπράκτορες και μπόλικη ιστορική ειρωνεία''

… και τότε, ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών, κοίταξε τους επιτελείς του χαμογελώντας και είπε:

– «Όπως θα έχετε ίσως καταλάβει αγαπητοί συνάδελφοι, τα πάντα κρέμονται από μια κλωστή. Οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες και, όσοι έχετε μελετήσει λίγο την ιστορία, θα ξέρετε πως όταν ένα καθεστώς γιγαντώνει τις μυστικές του υπηρεσίες συνήθως αυτό προμηνύει το τέλος του.
Αλλά θα ήθελα να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος επειδή αυτό το θέμα με τους κουκουλοφόρους έχει λάβει σοβαρές διαστάσεις, πράγμα που το συνειδητοποίησα χθες όταν παρακολουθούσα το δελτίο ειδήσεων» Συνέχεια

H Εξοστρακισμένη Ουτοπία

Posted in Άρθρα και σημειώσεις της Σύνταξης, Κοινωνία, Λογοτεχνία on 04/08/2013 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

(αποσπάσματα)

Kάθησα και σκέφτηκα πως δέν μπορούσα να μένω κλεισμένος μέσα.Αυτό που χρειαζόμουν δέν υπήρχε πιά στο μέρος που είχα εναποθέσει τις ελπίδες μου για να βρώ κάποιες στιγμές ηρεμίας.Είχα ξαναδοκιμάσει άλλωστε και παρα την πρόσκαιρη ικανοποίηση της αλλαγής περιβάλλοντος,πάντα θα βρισκόμουν στην δυσάρεστη θέση να αντιμετωπίσω ξανά τα γνωστά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος.Οι λογαριασμοί,το νοίκι,το μάρκετ,ο κρύος χειμώνας που τρέμουμε στο άκουσμά του, κάπου ήθελα και κανα βινύλιο να γυρνά σε ένα παλιό πικάπ που μού ‘δωσε ένας γνωστός και έτσι περνά η μέρα.Κάποτε ίσως και να έφτανε ένα πακέτο τσιγάρα,η αγκαλιά μιάς γυναίκας και ένα κομμάτι ψυχεδελικό να ξεφεύγουμε λιγάκι.Ίσως και να έπαιρνα δύναμη απο μερικές δυνατές κουβέντες και κουράγιο απο τα προβλήματα των φίλων.Μερικές φορές αυτό σε κάνει να πιστεύεις πως δέν είσαι μονάχος. Συνέχεια

Μιά πνοή ελευθερίας για έναν άγνωστο σύντροφο…

Posted in Άρθρα και σημειώσεις της Σύνταξης, Κοινωνία, Λογοτεχνία on 08/07/2013 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Mέσα απο τα μάτια σου βλέπω την ομορφιά της καταιγίδας.

Πάνε χρόνια τώρα που βρέχει πτώματα γύρω μας.

Εκεί μέσα,πάνω στα κρεβάτια του πόνου και στους νεκροθάλαμους

Ίσως δέν θα μπορέσω να νοιώσω την αγωνία σου για το μέλλον.

Μα ένα μυστήριο είναι η ζωή. Συνέχεια

Ακροβατώντας στην άκρη της πραγματικότητας

Posted in Άρθρα και σημειώσεις της Σύνταξης, Κοινωνία, Λογοτεχνία on 26/05/2013 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Μιλάμε για την ευτυχία.Ποιά είναι τελικά η ευτυχία;

Δέν μπορώ να ξέρω ποιά είναι τελικά η ευτυχία.Μπορώ όμως να γνωρίζω ποιά είναι η δυστυχία.

Κατα συνέπεια μπορώ να ξέρω τί ΔΕΝ είναι ευτυχία ή τί παρουσιάζεται ως ευτυχία.Κι ας μήν έχω ιδέα απο ευτυχία.Γιατί;

Επειδή το βλέπω καθημερινά γύρω μου.Επειδή το βιώνω κάθε στιγμή μέσα μου. Συνέχεια

TERRA INCOGNITA: Ορύγματα στις παρυφές της νύχτας

Posted in Κοινωνία, Λογοτεχνία on 25/05/2013 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Του Μάκη Γεωργιάδη

Στις παρυφές της πόλης το  ένα  βουητό μοιάζει αδιάκοπο. Σχεδόν μονότονο. Αναμεμιγμένο με της βαριά υγρασία της άνοιξης η οποία μοιάζει να αιωρείται  σα να θέλει να ζήσει όσο περισσότερο γίνεται μετά τη βροχή.

Στις παρυφές της πόλης αυτός ο αδιάκοπος βόμβος και  μικρές κινούμενες λάμψεις που σκίζουν τα  μαύρα πέπλα της νύχτας. Τόσο που να μην μπορείς να ξεκρίνεις από την απόσταση και την ομίχλη αν πρόκειται για αυτοκίνητα σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας, για κάποιες βιαστικές  πυγολαμπίδες ή ακόμα ακόμα και για καύτρες τσιγάρων  περιπλανώμενων  διαβατών της νύχτας. Συνέχεια

Το παγκάκι που βρυχάται

Posted in Κοινωνία, Λογοτεχνία on 08/05/2013 by ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ
Του Πέτρου Κατσάκου
Λιγόστεψαν τα παγκάκια για τους ερωτευμένους και τους ονειροπόλους ποιητές σε αυτή την πόλη. Δεν βρίσκουν τόπο να σταθούν πια οι στίχοι και οι όρκοι. Απόκληροι και άστεγοι, πένητες και φυγάδες κατέλαβαν τις θέσεις στάθμευσης των μοσχαναθρεμμένων οπισθίων μας. Εκεί που κάποτε χαράζαμε καρδιές κι ονόματα τώρα κάποιος ανέστιος κοιμάται. Συνέχεια