H εκδίκηση των «Παπαδήμιων»

Συγκλονισμένο και σύσσωμο το ελληνικό κράτος και οι πωλητές ελπίδων,από την πρόσφατη ανεπιτυχή προσπάθεια θανάτωσης του τραπεζίτη Παπαδήμου,ενός εντολοδόχου των αγορών και συνυπεύθυνου στην μακρά λίστα των δήμιων του ελληνικού λαού και ειδικότερα των φτωχών.

Καμία έκπληξη δέν προκαλεί η συσπείρωση πολιτικών-κομμάτων-δημοσιογράφων-αφεντικών ενάντια στον υποτιθέμενο»κίνδυνο της τρομοκρατίας». Αυτοί σε οποιαδήποτε απόχρωση, είναι και οι βασικοί υποστηρικτές του αστικού κράτους και της νόμιμης, δημοκρατικής κρατικής τρομοκρατίας.Η ιδεολογία τους παρά τις επιμέρους διαφορές είναι κοινή.Η εκμετάλλευση των μισθωτών σκλάβων,η υπηρεσία στις «αγορές»  και η διαιώνιση του συστήματος.Όλα τα υπόλοιπα,όπως οι «διαφωνίες» και οι «τσακωμοί» εντός και εκτός  τηλεπαραθύρων στο πλαίσιο της κρατικής διαχείρισης, είναι απλά τσάμπα μαγκιές, καραγκιοζιλίκια στημένα για να μήν μπορεί να καταλάβει ο ψηφοφόρος ποιός είναι ο χειρότερος και ποιός ο καλύτερος για να αναλάβει την πολυπόθητη εξουσία.Να πρέπει αναγκαστικά να επιλέξει κάποιον από τους υποψήφιους δημίους του.

Ναί όλοι αυτοί είναι οι «Παπαδήμιοι».Ένας συρφετός ανθρωποειδών που δουλειά τους είναι πώς θα παραμείνουν αυστηροί επαγγελματίες στην επιβολή της φτώχειας και στον έλεγχο των μαζών για χάρη των τραπεζών και των δισεκατομμυριούχων. Που τα συναισθήματά τους εξαντλούνται στο στενό τους οικογενειακό περιβάλλον και για εμάς τους υπόλοιπους η ζωή μας ρυθμίζεται αυτόματα από τις μετατοπίσεις στα λογιστικά των χρηματιστηρίων και των «Αγορών».

«Ο πόλεμος είναι ειρήνη.Η ελευθερία είναι σκλαβιά.Η άγνοια είναι δύναμη.» Τζώρτζ Όργουελ

Οι Παπαδήμιοι καπιταλιστές όταν κάποιος ή κάτι απειλεί επί της ουσίας την βιολογική και ιδεολογική τους παρουσία,ηγεμονία και συνέχεια, τον βαφτίζουν τρομοκράτη.Γιατί;Γιατί ακόμη κι άν δέν φοβούνται μία δράκα συνωμοτών,επαναστατών,»τρομοκρατών» τρέμουν στην ιδέα και μόνο μήν αλλάξουν εις βάρος τους τα δεδομένα και αρχίσουν οι «από κάτω» να παίρνουν κεφάλια.Τρέμουν στην ιδέα να καταλάβει  ο απλός κοσμάκης πως όλοι αυτοί που βρίσκονται εκεί πάνω δέν είναι ούτε σοφοί,ούτε  αιώνιοι,ούτε και αθάνατοι.Είναι απλά αλήτες με μόρφωση και γραβάτα…Και αυτόν τον φόβο,όπως και κάθε τί που απειλεί έστω και στην σφαίρα της φαντασίας το σύστημα,προσπαθεί να τον μετακυλήσει στην κοινωνία.Γνωρίζοντας καλά πως αυτή τη στιγμή η κοινωνία είναι ένας αποχαυνωμένος όχλος,πλήρως ελεγχόμενος,νικημένος από το κράτος και τα αφεντικά,παραδομένος πλήρως στις «Αγορές» και παραδοσιακά αντιδραστικός στις «ακραίες» αλλά ουσιαστικές -κατα μέρος- πολιτικές και κοινωνικές  πράξεις προσπαθεί λοιπόν να πείσει την κοινωνία,πως κινδυνεύει από τους «τρομοκράτες».Έτσι ώστε η κοινωνία να καταδικάσει τέτοιες ενέργειες που πλήττουν την «δημοκρατία» που μόνο αυτοί βλέπουν και ευαγγελίζονται.

Αλήθεια ποιός κινδυνεύει από τους «τρομοκράτες» της μπόμπας και ποιός κινδυνεύει από τους πραγματικούς τρομοκράτες του Κράτους,των πολιτικών κομμάτων του κεφαλαίου,της αστυνομίας,των αφεντικών,των δικαστών και των δημοσιογράφων;Από τους πρώτους κινδυνεύουν μονάχα οι δεύτεροι.Από τους δεύτερους κινδυνεύουμε όλοι μας.Είτε σάν άνθρωποι που επιμένουμε να διεκδικούμε ελευθερία,ισότητα και δικαιοσύνη είτε σάν απλοί εργαζόμενοι και άνεργοι που θέλουμε να ζήσουμε μέσα σε ένα κόσμο όπου οι «Αγορές» και οι υπηρέτες τους μας θέλουν αιώνια φτωχούς σκλάβους.

Όταν μπαίνει μία μπόμπα σε κάποιο σημαίνον πρόσωπο του συστήματος,τότε τίθεται στο προσκήνιο η βία και ο κίνδυνος της τρομοκρατίας.Όταν όμως επί χρόνια ο μέσος άνθρωπος-σκλάβος εκβιάζεται και φτωχοποιείται καθημερινά από τους καπιταλιστές είναι απλά μία κανονικότητα.Και όποιος τολμά με οποιονδήποτε τρόπο να διαταράξει ή να διαρρήξει αυτή την κανονικότητα, γίνεται ο νούμερο ένα κίνδυνος της «δημοκτρατίας» και της «νομιμότητας».

Σε αυτό το πανηγυράκι της «καταδίκης της βίας» στο όνομα της «δημοκρατίας,δέν θα μπορούσε να λείπει η αριστερά.Καμία επαναστατική αριστερά δέν καταδίκασε ποτέ τη βία που αντεπιτίθεται στο σύστημα.Μονάχα εκείνη η αριστερά που αποτελεί το καλύτερο ανάχωμα του αστικού κράτους και του καπιταλιστικού συστήματος.Εκείνη η αριστερά που μιλά στο όνομα του λαού αλλά δέν έχει καμία σχέση με το λαό.Εκείνη η αριστερά που ονειρεύεται «αλλαγές» στο κοινοβούλιο έχοντας εξασφαλίσει την έγκριση του συστήματος.

Η αριστερά της κωλοτούμπας και της προδοσίας.Η αριστερά εκείνη που αναζητά πράκτορες παντού  και που προσπαθεί μαζί με την δεξιά και τους υπόλοιπους μαλάκες προσυνητές της νομιμότητας, να ερμηνεύσει ψυχολογικά την πολιτική απόκλιση του κάθε «ακραίου στοιχείου»,από την πολιτική αδράνεια και προδοσία στην οποία έχουν περιέλθει οι βολεμένοι μικρο-μεσοαστοί της.

Το να καταδικάζεις την βία σε καιρό πολέμου είναι προδοσία.Το να αναγάγεις σε πολιτική  επιστήμη αυτή σου την προδοσία και να προσπαθείς να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα τότε αυτό σας καθιστά απολύτως συνένοχους στη αθλιότητα.ΤΕΛΟΣ!

Ερώτηση 1:Μπορούμε να τους νικήσουμε πολιτικά ή ιδεολογικά;OXI!

Όταν τα πάντα ελέγχονται και καθορίζονται από τους τραπεζίτες,τα αφεντικά και τους υπηρέτες τους,τα κράτη-τα κόμματα-τα ΜΜΕ-τον στρατό-τους εισαγγελείς-τους δικαστές-τους μπάτσους και έναν στρατό εκατομμυρίων υψηλά αμειβόμενων μισθωτών,πολύ χρήσιμων για το σύστημα,οποιαδήποτε αντίδραση η οποία συντελείται μέσα στα όρια που το ίδιο το σύστημα επιβάλλει και κανονίζει,τότε είναι καταδικασμένη να αποτύχει.Υπήρχε κάποτε η θεωρία στην οποία βασίζεται η σημερινή πολιτική της αριστεράς,πως μικρές ρωγμές στο σύστημα είναι ικανές να επιφέρουν μία μεγαλύτερη.Δηλαδή μικρές νίκες στα πλαίσια της υπάρχουσας πολιτικοκοινωνικής νομιμότητας είναι ικανές να μας οδηγήσουν μελλοντικά σε ακόμη μεγαλύτερες και σταδιακά στην τελική επικράτηση.Αυτό όμως δέν συνέβη.Αντί αυτού το σύστημα άντεξε αυτές τις μικρές επιθέσεις,τις απορρόφησε,προέβλεψε τις επόμενες κινήσεις από μεριάς των αντιπάλων,ενσωμάτωσε την αριστερά,έκανε λάιφ στάιλ τον αναρχισμό,έδωσε πρόσκαιρα περισσότερα  προνόμια στους προλετάριους για να ισορροπήσει τις ταξικές διαφορές και να προλάβει οργισμένες αντιδράσεις,και παράλληλα με την αποτυχία όσον αφορά την διαχείριση της Κομμουνιστικής επανάστασης των Μπολσεβίκων,επικράτησε ολοκληρωτικά τόσο σε πολιτικό όσο και ιδεολογικό επίπεδο.

Ερώτηση 2:Μπορεί μία μπόμπα να ρίξει το σύστημα;ΌΧΙ!

Η μπόμπα είναι μία πολιτική πράξη εκδίκησης και απονομής μερικής δικαιοσύνης, αποδιδόμενης μονάχα σε ένα μικρό μέρος-πρόσωπο του παγκοσμίου άδικου συστήματος μαζικής φτωχοποίησης.Από εκεί και πέρα ο καθένας,η καθεμία πρέπει να αναλάβουμε το δικό μας καθήκον άν θέλουμε να ζήσουμε σε ένα κόσμο διαφορετικό και πιό δίκαιο.

Υπάρχουν πράγματα να γίνουν εκτός από τις μπόμπες.Άν ας πούμε σταματήσουμε να στηρίζουμε και να ψηφίζουμε απατεώνες και να δημιουργήσουμε κομμούνες αντί για παντοδύναμα κράτη.Άν ας πούμε συλλογικοποιήσουμε τις αντιστάσεις μας αντί ο καθένας μόνος του να σπάει το κεφάλι του,πώς θα βρεί λύση σε αυτόν τον κυκεώνα.Άν ας πούμε δημιουργήσουμε επαναστατικά σωματεία βάσης αντί να έχουμε κομματικούς και εργοδοτικούς συνδικαλιστές στη δουλειά.Άν αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε πως δέν μας κάνει χάρη το αφεντικό που μας έχει στη δουλεία,αλλά εμείς τους κάνουμε τη χάρη μή έχοντας άλλη εναλλακτική.Και πως στην τελική δέν τους χρειαζόμαστε.Άν αποφασίσουμε να καταργήσουμε την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και να ζήσουμε ισότιμα.

Τότε ίσως να μή χρειαστεί να χυθεί ούτε μία στάλα αίμα για να διεκδικήσουμε τα παραπάνω.Ίσως τότε όλοι αυτοί οι Παπαδήμιοι να μας κάνουν τη χάρη και να εξαφανιστούν από προσώπου γής για να μπορέσει να ανασάνει το περιβάλλον και η ανθρωπότητα να ανοίξει καινούριους δρόμους,χωρίς τα βαρίδια και τα μίση του παρελθόντος.Τότε ίσως να πνίξουμε την συσσωρευμένη οργή μας για τα όσα έχουμε υποστεί από αυτούς τους «δημοκράτες» και να ζητήσουμε συγγνώμη από τα εκατομμύρια των συντρόφων που αγωνίστηκαν και πέθαναν για ένα καλύτερο κόσμο,δεχόμενοι την βία των στρατών και της αστυνομίας του κάθε διεφθαρμένου δημοκράτη ή πατριώτη.

Και να τους αφήσουμε να ζήσουν…σάν μία κακή παρένθεση στην ανθρώπινη ιστορία.

Μέχρι τότε όμως και όσο θα διαρκεί η αλαζονία αυτών των τρομοκρατών,η ανελέητη επίθεσή τους στην ανθρωπότητα,και μπόμπες θα πέφτουν και αίμα θα χύνεται και εμείς θα περιμένουμε να στήσουμε τις γκιλοτίνες.

Όχι γιατί αγαπάμε την βία.Η βία είναι πρωτίστως επιλογή των γνήσιων τρομοκρατών.Απλά γιατί δέν αντιμετωπίζονται διαφορετικά.Και ύστερα από τους αιώνες κυριαρχίας θα πρέπει και αυτοί κάποτε να πάθουν αυτό που τους αξίζει.Η απάντηση στην κυριαρχία του συστήματος πλέον έχει περάσει σε ολοκληρωτικό στάδιο.Ή τους σκοτώνεις ή σε σκοτώνουν.Οργανωμένα και με στόχο την μελλοντική κοινωνία.

ΑΝΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “H εκδίκηση των «Παπαδήμιων»”

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: