Ας μιλήσουμε για πτώματα(1)

Σήμερα λοιπόν θα μιλήσουμε για πτώματα.Υπάρχουν πολλών ειδών πτώματα.Σήμερα θα ασχοληθούμε με δύο από αυτά.Το ένα είδος πτωμάτων πεθαίνει για ένα καλύτερο αύριο αλλά το άλλο είδος έχει πεθάνει εδώ και καιρό και μπορεί το σώμα να κινείται και να φαίνεται άκρως λειτουργικό, αλλά το πνεύμα και το μυαλό έχουν αποδημήσει εδώ και πολύ καιρό….

Κάποιοι καλοπροαίρετα θα έλεγα λένε, πως τον καιρό των μνημονίων χάσαμε την ανθρωπιά μας.Εγώ λέω πως η ανθρωπιά δεν είναι ένα πάκο τσιγάρα να το αφήνεις από ‘δώ κι από ‘κεί, να το ξεχνάς και ύστερα να το ψάχνεις όποτε είσαι χαρμάνης.Την ανθρωπιά ή την έχεις ή δεν την έχεις.Δέν μπορείς σήμερα να είσαι άνθρωπος και την επαύριο κάτι άλλο.Αυτό είναι απλά υποκρισία.

Οι περισσότεροι στην  Ελλάδα-και όχι μόνο- νομίζουν πως επειδή κάνανε μία οικογένεια και έχουνε και μία δουλίτσα δικαιούνται να λέγονται άνθρωποι.Νομίζουν πως η ανθρωπότητα αρχίζει και τελειώνει σε μία σκατοδουλειά και σε δυό κουτσούβελα.Πιστεύουν πως επειδή κάνουν το σταυρό τους πού και πού, έχουνε καπαρώσει και μία θέση στον χριστιανικό παράδεισο.Όταν τους μιλάς για το χρέος τους στην κοινωνία αλλά και στον έξω κόσμο,αυτοί σου λένε πως το χρέος τους το κάνανε με την ψήφο τους…όλα αυτά δεν είναι ανθρωπιά.Είναι απλά ξεφτίλα.

Είναι ξεφτίλα μιάς κοινωνίας που διολισθαίνει ολοταχώς στον φασισμό μιάς ηλίθιας και επικίνδυνης παραδοσιακής κουλτούρας που βάζει πάνω απ’όλα την «δική μου» οικογένεια,την «δουλίτσα μου» και την «παναγίτσα μου».Επειδή όλοι αυτοί κοιτούσανε μιά ζωή την δουλίτσα τους και την φαμίλια τους μόνο, γι ‘αυτό και φτάσαμε σε αυτή την κατάντια.Γιατί σε αυτή την χώρα όλοι κοιτάνε την δουλίτσα τους.Όταν πάνε καλά τα πράγματα είμαστε αγαπημένοι.Στην στραβή ο καθένας  την πάρτη του…

Την ανθρωπιά τους την μετρούσανε κάποτε με το πόσους Αλβανούς κρατούσανε στην δουλειά.Κι επειδή τους δίνανε ένα πιάτο φαί αντί για μεροκάματο αυτά τα ρετάλια της κοινωνίας περνιόντουσαν για άνθρωποι…Δεν έχει κανένα νόημα να αναλύσουμε τις αιτίες που οδηγούν αυτούς τους ανθρώπους να ψάχνουν εναγωνίως ένα μέρος στον πλανήτη να αποφύγουν τα χειρότερα και να ζήσουν ειρηνικά.Είπαμε όταν το μυαλό έχει αποδημήσει εδώ και καιρό,είναι μάταιο να προσπαθούμε να εκλογικεύσουμε την ριζωμένη διαστροφή του κάθε νεκροζώντανου που κατοικεί σε αυτή τη χώρα.Υπάρχουν άλλες μέθοδοι…

Η ανθρωπιά τους εξαντλείται στην δική τους στενή θέαση των πραγμάτων.Και το μίσος τους θεριεύει όταν πρόκειται ειδικά για κάτι διαφορετικό πέρα από την ισοπεδωτική κουλτούρα τους.Η ιστορία που πιστεύουν και διαλαλούν τριγύρω για να καλύψουν την νεότερη ανυπαρξία τους,όπως και όλη η ζωή τους είναι μονοδιάστατη και επιλεκτική.Εύκολα ξεχνάνε τους προγόνους τους  που ήτανε πρόσφυγες,αλλά θυμούνται αυτούς που πολεμούσανε.Βέβαια άλλο κύρος έχει ο πολεμιστής άλλο ο πρόσφυγας…

Είναι σίγουρο πως άν όλα αυτά συνέβαιναν στην Λάρισα με Έλληνες πρόσφυγες ας πούμε, πάλι τα ίδια θα λέγανε.Το έχουν ξανακάνει άλλωστε.Αυτή η χώρα δεν σηκώνει πρόσφυγες και μετανάστες.Εδώ δεχόμεθα μόνο τουρίστες ποιοτικούς και προτιμώνται αυτοί της Αγγλοσαξωνικής φυλής που ήσανε πάντα τίμιοι απέναντί μας και πληρώνουνε καλά…

Ο ξεφτιλισμένος και ξεβράκωτος νοικοκυραίος μικροαστός, βγάζει το μένος του στον πρόσφυγα επειδή είναι φτωχός,μαύρος και μουσουλμάνος.Αλλά δεν τολμά να σηκώσει το δάχτυλο στους χλιδάτους αφέντες του κόσμου που του ξεσκίζουν τη ζωή.Ούτε κάν στα ελληνικά  καθάρματα πολιτικά και μη δεν τολμά ο ελληνάκος να τους χώσει το κεφάλι στη λεκάνη και να πάρει τη ζωή του στα χέρια του.Αυτή είναι η ανθρωπιά του και μέχρι εκεί φτάνει η έπαρσή του.Να ανεμίζει σημαίες και σταυρούς και να νομίζει πως κάνει επανάσταση με ένα στημένο δημοψήφισμα.

Λοιπόν για να τελειώνουμε.Οι πρόσφυγες και γενικότερα οι μετανάστες δέν είναι αδέρφια μου όσο αδέρφια δεν είναι και οι γύρω μου.Και μπορεί να μήν ταιριάζουν και τα γούστα μας κιόλας.Αλλά σαν άνθρωποι και σαν κοινωνία έχουμε χρέος να βοηθήσουμε οποιονδήποτε αδύναμο άνθρωπο έχει πέσει θύμα των πολέμων που προκαλούνε τα αφεντικά.Για να επιβιώσει η ανθρωπότητα και να διεκδικήσει κάτι καλύτερο για το μέλλον εμάς τους αδικημένους όλου του κόσμου, μονάχα η αλληλεγγύη μας απομένει.Όταν το καταλάβουν αυτό οι κάθε λογής νοικοκυραίοι τότε μπορεί αυτός  ο τόπος να εξελιχθεί σε κάτι καλύτερο.Μέχρι τότε θα παίρνει αυτό που του αξίζει.

Αυτά για σήμερα,την επάυριο θα μιλήσουμε για άλλου είδους πτώματα…

Και μία αφιέρωση για τους απανταχού νοικοκυραίους που τρέμουν τον εξισλαμισμό της αγαπημένης μας χριστιανικής Ελλάδας

Τάσος Λειβαδίτης, «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος»

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ’ τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες — μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφίνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ’ τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν’ αφίσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ’ απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
θ’ απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν’ ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδι,
να κοιτάς έν’ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ’ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
να την ακούς να σου λέει τα όνειρά της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ’ αποχαιρετήσεις όλ’ αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ’ άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ’ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίζεις τον δρόμο σου πάνω στη γη.
Κι’ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ’ τ’ άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν’ ασπρίζουν τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ’ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό γράμμα στη μάνα σου
θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ’ αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη: Ειρήνη
σα να ‘γραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ’ ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ’ την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν’ ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

ΑΝΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: