Σχετικά με το δημοψήφισμα

Ομολογουμένως,ήταν απρόσμενη η απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να ανακοινώσει το δημοψήφισμα.Η κυβέρνηση μέχρι τελευταίας στιγμής φαινότανε να έχει υποκύψει πλήρως στις απαιτήσεις των Ευρωπαίων νταβατζήδων. Είναι σαφώς θετικό το γεγονός πως ύστερα από 40 χρόνια μια ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να ρωτήσει τους πολίτες για ένα τόσο κρίσιμο εθνικό και κοινωνικό ζήτημα.

Όμως εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε ορισμένα πράγματα.

Κατα πρώτον δεν συμμεριζόμαστε,ούτε και συμμετέχουμε στα αχαλίνωτα πανηγύρια που έχουν ξεσπάσει σε όλη την επικράτεια για μια υποτιθέμενη ρήξη που πιθανόν να προκύψει ύστερα από ένα πιθανό ΟΧΙ.Κατανοούμε απόλυτα πως ύστερα από 5 χρόνια απόλυτης υποδούλωσης στο μνημόνιο,όλος αυτός ο κόσμος που σιχάθηκε την «σωτηρία» των μνημονίων,όλος αυτός ο κόσμος που εδώ και 5 χρόνια δέχεται απανωτές σφαλιάρες και κλωτσιές,τώρα του δίνεται η ευκαιρία να πεί ένα ΟΧΙ,να ανταποδώσει κι αυτός ένα χτύπημα στους αχόρταγους λιμοκοντόρους της Ε.Ε.

Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τις συνέπειες του ΟΧΙ όσον αφορά την συνέχιση των διαπραγματεύσεων με τους «εταίρους» και γενικότερα την πορεία της Ελλάδας μέσα στην Ε.Ε. και στο υπάρχον οικονομικό πλαίσιο.Εκτός ίσως από αυτούς που καθορίζουν τις εξελίξεις.Στην δική μας περίπτωση και γενικότερα μέσα στο πολιτικό πλαίσιο που λειτουργούν τα κράτη,ο λαός- δηλαδή ο ανθρώπινος παράγοντας- αποτελεί απρόβλεπτο παράγοντα απλά επειδή ο σχεδιασμός της διαχείρισης των κρατών ΔΕΝ τον λαμβάνει υπόψιν.

Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε,είναι πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έδωσε πράγματι σκληρό αγώνα ώστε η Ελλάδα να παραμείνει ΜΕΣΑ σε αυτό το οικονομικό πλαίσιο,ΜΕΣΑ σε αυτή την Ε.Ε. γνωρίζοντας πως τα περιθώρια πραγματικών φιλολαϊκών μεταρρυθμίσεων είναι από ελάχιστα εώς μηδαμινά.Γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να είχαμε οδηγηθεί στο δημοψήφισμα από τις πρώτες κιόλας μέρες των συνομιλιών,αφού οι συνεχόμενες αρνήσεις των «εταίρων» στις αρχικές προτάσεις της κυβέρνησης ήταν ήδη προαποφασισμένες κάτι που αποδείχθηκε ακόμη κι όταν η κυβέρνηση εγκατέλειψε σχεδόν εξ’ολοκλήρου το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.

Αυτή λοιπόν η κυβέρνηση ουδέποτε θέλησε να έρθει σε πραγματική ρήξη με την Ε.Ε κάτι που το ξεκαθάρισε από την αρχή.Γι αυτό και επεδίωξε σχεδόν πάση θυσία την συμφωνία.Και λέμε σχεδόν,αφού κανένα μνημόνιο δεν κατήργησε και καμία λιτότητα δεν ανέτρεψε.Ήταν λοιπόν ξεκάθαρη η θέση της κυβέρνησης όσον αφορά την παραμονή της χώρας μας στην Ε.Ε. και στο ευρώ.Αυτό που δέν ήταν εξ’αρχής ξεκάθαρο απο την μεριά της κυβέρνησης ήταν το πώς μέσα σε αυτό το αφυκτικά πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο,που αυτή τη στιγμή η χώρα μας δεν το αντέχει, θα μπορέσει να πραγματοποιήσει τις προεκλογικές της υποσχέσεις.Βέβαια αυτό έγινε ξεκάθαρο την επόμενη των εκλογών όταν και συνάντησαν την σκληρή αδιαλλαξία των «εταίρων».

Φτάσαμε λοιπόν σε ένα κρίσιμο σημείο στο οποίο ο κόσμος καλώς καλείται να αποφασίσει για την συμφωνία κυβέρνησης-«εταίρων».Αλλά κι εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα.Δεν γίνεται ξεκάθαρο άν το ΟΧΙ θα είναι ένα όχι στα μνημόνια και στην πολιτική της λιτότητας γενικότερα ή απλά ένα όχι που θα αφορά συγκεκριμένες προτάσεις  ενός ήδη προσυμφωνημένου μνημονίου που απλά δεν θα επιβαρυνθεί περισσότερο ο φτωχός κόσμος,αλλά που ως επί το πλείστον θα συνεχίσει να υφίσταται ένα νέο μνημόνιο που μπορεί μεν να είναι παραλλαγμένο,λίγο «καλύτερο» αλλά πάντα θα παραμένει μνημόνιο,μια νέα συμφωνία μεταξύ κυβέρνησης-«εταίρων» που αυτή τη φορά θα έχει και την υπογραφή του λαού.

Εν κατακλείδι.Είναι θετικό που ενεργοποιείται ο παράγοντας άνθρωπος,είναι πάντα θετικό,ο πολίτης να συμμετέχει ενεργά στη λήψη κρίσιμων αποφάσεων.Φυσικά δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη πως η κυβέρνηση άλλαξε την καθιερωμένη πολιτική της επειδή αποφάσισε να ενεργοποιήσει τον ανθρώπινο παράγοντα.Εξ’αρχής η θέση της ήτανε διαταξική και ατυχώς και γελοίως ταυτόχρονα, προσπάθησε  να παραβλέψει τις μόνιμες ταξικές αντιθέσεις για χάρη μιας δήθεν εθνικής σωτηρίας υπερασπιζόμενη το ίδιο το σύστημα που μας κατέστρεψε.

Το πιθανότερο είναι πως το δημοψήφισμα λειτουργεί από τη μία ώς μοχλός πίεσης προς τους «εταίρους»,ώστε τελικά να αποδεχθούν την πρόταση της κυβέρνησης,που όπως είπαμε είναι απλά ένα «καλύτερο» μνημόνιο,από την άλλη λειτουργεί ώς βαλβίδα αποσυμπίεσης στην ολοένα αυξανόμενη απογοήτευση και οργή του κόσμου που άλλα περίμενε από την νέα κυβέρνηση και άλλα είδε,ώς συνήθως…Επομένως η απόφαση για δημοψήφισμα είναι μια στρατηγική κίνηση,που προβλέπει περισσότερο στην ενδυνάμωση της κυβέρνησης απέναντι στους εκβιασμούς των»εταίρων» με ταυτόχρονη παραμονή στην εξουσία και ταυτόχρονα ένα κόλπο για να αποφευχθεί μια εγχώρια κοινωνική κρίση με απρόβλεπτες διαστάσεις.

Ποιός πρέπει να είναι ο ρόλος του κόσμου απέναντι σε αυτή την κρίσιμη στιγμή.Αναλογιζόμενοι πάντα τις συνθήκες που επικρατούν και το πώς μπορεί να βελτιωθεί η θέση του φτωχού,η θέση του κάθε αγωνιστή στις επόμενες κρίσιμες μάχες που θα έρθουν.Ο κόσμος αρχικά πρέπει να πάει να ψηφίσει ΟΧΙ χωρίς αυτό να σημαίνει πως απορρίπτει μεν κάποιες σκληρές προτάσεις που αποτελούν μέρος του μνημονίου, αλλά αποδέχεται γενικά το μνημόνιο.Για να συμβεί αυτό δεν φθάνει φυσικά ένα ΟΧΙ την 5 Ιουλίου.Όπως δεν έφτασαν δεκάδες απεργίες,και άλλες τόσες διαδηλώσεις από την αρχή της υποταγής μας στα μνημόνια.

Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει πως απέναντί μας δεν έχουμε τους κακούς Γερμανούς ή ένα σχέδιο εξόντωσης της Ελλάδας επειδή γουστάρουμε κοκορέτσι και θάλασσα.Απέναντί μας έχουμε ένα παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα,τον καπιταλισμό που υπηρετείται πιστά από όλα τα έθνη, που στόχος του είναι να υποδουλωθούν όλοι οι λαοί στον θεό που λέγεται κεφάλαιο,χρήμα,κέρδος.Το βλέπουμε στον ευρωπαϊκό νότο,το βλέπουμε στην Νότια Αμερική,στην Αφρική και στη Μέση Ανατολή με τους πολέμους της «δημοκρατίας».

Επίσης απέναντί μας έχουμε κάθε κυβέρνηση που πάει να συμφιλιώσει τον φτωχό με τον πλούσιο,που πάει να μεταρρυθμίσει τον καπιταλισμό αντί να τον καταστρέψει.

Κάποιοι εξ’ αριστερών βλέπουν το δημοψήφισμα ως μιά καλή ευκαιρία να πιέσουν την κυβέρνηση ώστε να ακολουθήσει φιλολαϊκή πολιτική.Άλλωστε μέχρι εκεί φτάνει η επαναστατικότητά τους.Γνωστά αυτά…Αυτό όμως παρότι μπορεί να λειτουργήσει κατα τέτοιον τρόπο δεν παύει να έχει και ένα όριο.Και τότε ο κόσμος θα επιστρέψει στην θέση του,στον καναπέ του μπροστά στην ΤV και θα βλέπει την καταστροφή που έρχεται χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτε.

Το ΟΧΙ της 5 Ιουλίου είναι ένα πολύ μικρό βήμα για την άρνηση της παρούσας πολιτικοκοινωνικής κατάστασης.Μέχρι την ολική άρνηση και την καταστροφή του κεφαλαίου και της τάξης που το εκπροσωπεί απαιτούνται τεράστια βήματα,για τα οποία μέχρι τώρα παραμένει ερώτημα το άν μπορεί ο ελληνικός λαός να τα πραγματοποιήσει.

Συνεπώς το ΟΧΙ δεν πρέπει να παραμείνει έγκλειστο σε μία ακόμη κυβερνητική κάλπη,σε ένα ακόμη ψεύτικο δίλλημα,σε ένα ακόμη κόλπο της αστικής τάξης.Αυτό το ΟΧΙ πρέπει να βγεί στους δρόμους και να αγωνιστεί με κάθε μέσον για την σωτηρία των ανθρώπων ενάντια στο παγκόσμιο εκβιαστικό σύστημα,ενάντια στο ελληνικό και ξένο κεφάλαιο,ενάντια σε όλα τα αφεντικά και τους τυράννους, ενάντια σε όλες τις λιτότητες.

Το ΟΧΙ δεν πρέπει να γίνει ΝΑΙ στην ήδη υπάρχουσα σκληρή πραγματικότητα.

ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

 

Υ.Γ.Kλείστε τα αυτιά σας και μη δίνετε σημασία στα σκουλήκια που μας κατέστρεψαν,σε αυτούς που ακόμη έχουν το θράσος να μιλάνε για πραξικοπήματα και δημοκρατία.Τιμωρήστε τους όπως τους αξίζει.Μαζί με τους αλήτες δημοσιογράφους τους.

Advertisements

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: