Ενταφιάσαμε τη δημοκρατία, ας την ξαναεφεύρουμε

Δεν θα θάψουμε τη δημοκρατία δήλωσε σε υψηλό δραματικό τόνο ο Έλληνας πρωθυπουργός στην Εφημερίδα των Συντακτών. Ούτε λίγο ούτε πολύ ομολογεί (μας πληροφορεί;) ότι η δημοκρατία είναι νεκρή, διότι, ως γνωστόν, από τις απαρχές του πολιτισμού ενταφιάζουμε τους νεκρούς μόνο.
Καμιά φορά οι μεγαληγορίες που πηγάζουν από τον εκβιασμό του συναισθήματος των άλλων οδηγούν στην αντιστροφή της πραγματικότητας, σε αφύσικες προτάσεις. Ας αποδεχτούμε την καλή του πρόθεση και ότι ήθελε τάχα να προκαλέσει, να ταρακουνήσει τον βαθύ μας λήθαργο, άρα αποδεχόμαστε τη «λογική» της δήλωσής του. Πάλι, όμως, θα αναγκαστούμε να παραδεχτούμε ότι η δημοκρατία έχει δολοφονηθεί εδώ και πολύ καιρό και ότι αυτό το πολίτευμα, που αδιάντροπα εξακολουθούμε να το αποκαλούμε δημοκρατία, είναι μια καρικατούρα μόνο, χωρίς περιεχόμενο και ουσία.
Το πρώτο συνθετικό (δήμος, δηλαδή κοινωνία) απουσιάζει, οπότε τι μένει; Μόνο του το κράτος, η εξουσία, που, βεβαίως, ηνιοχεύεται από τους λίγους, την οικονομική ελίτ, εδώ και απανταχού στον πλανήτη. Δημοκρατία είναι το αυτεξούσιον του λαού. Ο λαός συμμετέχει και αποφασίζει. Σήμερα ο λαός είναι μια αγέλη που μεριμνά μόνο να βρει τη βοσκή της και να βολέψει κάπως την επιπλοποιία της ευτυχίας της, να εκπληρώσει κάπως τις φτωχές της επιθυμίες και ας καίγεται ο κόσμος δίπλα του. Μια τέτοια στάση και συμπεριφορά δεν περιποιεί τιμή στο ανθρώπινο είδος.
Προκαλεί μεγάλο πόνο να μιλάς έτσι για το είδος μας διότι στο βάθος (του είδους) κατοικούν υπέροχα συναισθήματα, που, όμως, δεν βρίσκουν διέξοδο προς το φως του πνεύματος και της καθημερινότητας: η αλληλεγγύη λ.χ., η χαρά, το παιγνίδι, ο χορός, η γιορταστική ατμόσφαιρα. Ένα πολίτευμα είναι «θρασύ» όταν αυτοαποκαλείται δημοκρατία και την ίδια ώρα έχει πράγματι ενταφιάσει όλα αυτά τα υπέροχα συναισθήματα, όταν
εμποδίζει τη μεταρσίωση και τον περαιτέρω εξανθρωπισμό. Είμαστε υποχρεωμένοι εντούτοις να υπερασπιζόμαστε αυτή τούτη την ελάχιστη δημοκρατία εντός της οποίας διαβιούμε. Καχεκτική, δεν λέω, και περισσότερο ολιγαρχία αλλά τουλάχιστον δεν έχει εκτραπεί σε ολοκληρωτικό καθεστώς (τρόμος, φυλακίσεις, βασανιστήρια, εκτελέσεις, αφαίρεση της ελευθερίας του λόγου, τρόμος κυριολεκτικά!).
Η υποχρέωση καθίσταται ακόμη πιο οδυνηρή όταν καλούμαστε να βοηθήσουμε μια αριστερή μάλιστα κυβέρνηση, που υποτίθεται πραγματεύεται λυσσαλέα για τη διάσωση της ελάχιστης εθνικής αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας. Ναι, αλλά τούτη η κυβέρνηση δεν άκουσε ποτέ την κοινωνία, τα εναλλακτικά, συνεργατικά, αυτοδιαχειριζόμενα κινήματα, που ανεφύησαν κατά τα χρόνια της κρίσης. Καμιά κυκλική διεύθυνση παρά κάθετη ιεραρχία και στυγνός κομματισμός. Αυτά, αγαπητέ πρωθυπουργέ είναι ενταφιασμός της δημοκρατίας, διότι μόνοι μας τη σκοτώσαμε. Έχεις δίκιο: δεν θα ενταφιάσουμε τη δημοκρατία διότι, απλούστατα, είναι αργά, την έχουμε ήδη ενταφιάσει…
Μπορούμε, όμως, να επανεφεύρουμε τη δημοκρατία, να την ανακαλύψουμε ξανά (ισηγορία, ισονομία, δίκαιο, ελευθερία, πολιτισμός). Αν ισχύσουν αυτά δεν χρειαζόμαστε δικαιώματα διότι αυτά είναι αυτονόητα, εμπεριέχονται στους θεσμούς του αυτεξούσιου. Μόλις  κατακάτσει ο κουρνιαχτός μπορούμε να ξανασυζητήσουμε με σύνεση και μέτρον… Οχι;

artinews.gr

Advertisements

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: