Καταδικάστε όσους σας καταδικάζουν!

531374223_644713c480

«Μια επανάσταση είναι ό,τι πιο αυθεντικό υπάρχει. Σε αυτήν μια μερίδα του πληθυσμού επιβάλλει την θέλησή της σε μια άλλη με τα όπλα, τα τουφέκια και τα κανόνια»
Φρίντριχ Ένγκελς
Υπάρχει μια έντονη και συστηματική προσπάθεια, από πολλές μεριές προερχόμενη, να διαχωριστούν οι μορφές πάλης  και αγώνα σε εκείνες που είναι γενικά αποδεκτές και σε εκείνες που είναι «ξένες προς το κίνημα».
Σ’ αυτή την διαδικασία γίνεται μια προσπάθεια να διαχωριστούν οι ακίνδυνες και ήσυχες μορφές διαμαρτυρίας ώστε να μπουν σε έναν κατάλογο αποδεκτών μορφών πάλης, ενώ από την άλλη επιχειρείται η συκοφάντηση και η καταδίκη των πραγματικά πιεστικών διαμαρτυριών και βαπτίζοντάς τες ως τρομοκρατία να παρουσιαστούν ως ξένες προς την ιστορία και την παράδοση της αριστεράς.
Αξίζει να θυμηθούμε κάπου εδώ ότι η αριστερά για πρώτη φορά ορίζεται ως τέτοια από τη γαλλική επανάσταση και ύστερα, τότε που οι επαναστατημένοι Γάλλοι εξεγέρθηκαν ενάντια στον Λουδοβίκο ΙΣΤ’ και άσκησαν για πρώτη φορά την τρομοκρατία ως μέσω πάλης. Με αυτή την έννοια θα μπορούσαμε χωρίς υπερβολή να πούμε ακόμα και πως η τρομοκρατία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της αριστεράς.
Αν και η ιστορική εξέλιξη και τα σημαντικά κινήματα που δημιουργήθηκαν στην συνέχεια χωρίς να προβαίνουν σε «ακρότητες» καθιστούν υπερβολική μια τέτοια γενίκευση αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να επιτρέψουμε να συμβεί το ανάποδο και πλέον να θεωρείται και να αναγνωρίζεται ως αριστερή μορφή πάλης μόνο εκείνη που γίνεται φρόνημα και ήσυχα.
Αυτή η μέθοδος συκοφάντησης και καταδίκης των ενοχλητικών μορφών πάλης δεν είναι καθόλου νέα. Ωστόσο ευνοείται περισσότερο σήμερα από το ιστορικό κενό δυναμικών κινητοποιήσεων των προηγούμενων χρόνων και το χάσμα στην επαναστατική συνέχεια που δημιούργησε.
Αυτός ο διαχωρισμός επιχειρείται πολλές φορές, πολύ συχνά και με πολλούς τρόπους.
– Έτσι κάθε φορά για παράδειγμα που το ΚΚΕ κάνει μια «περιφρουρημένη διαμαρτυρία» όπως τις αποκαλεί διαχωρίζοντας τη θέση του και κάνοντας το «καλό παιδί» και δείχνοντας «υπευθυνότητα» κάνει έναν διαχωρισμό ανάμεσα σε «καλές» και σε «κακές» διαμαρτυρίες.
– Κάθε φορά που ένας δεξιός βουλευτής ή πρώην υπουργός αναφέρεται υποκριτικά στο δικαίωμα των πολιτών να διαδηλώνουν και να διεκδικούν διευκρινίζοντας βέβαια πως κάτι τέτοιο πρέπει να γίνεται ειρηνικά και χωρίς κουκούλες κάνει έναν διαχωρισμό ανάμεσα σε «καλές» και σε «κακές» διαμαρτυρίες.
– Κάθε φορά που ένα κόμμα ή μία οργάνωση της αριστεράς ξεπερνάει την απλή διαφωνία και προχωράει σε καταδίκη μιας δυναμικής ενέργειας κάνει έναν διαχωρισμό ανάμεσα σε «καλές» και σε «κακές» διαμαρτυρίες.
– Κάθε φορά που κάποιος διαχωρίζει εκείνους που αντιστέκονται στις Σκουριές σε δίκαιους πολίτες και σε εκείνους που έχουν παρεισφρήσει και πετάνε μολότοφ κάνει έναν διαχωρισμό ανάμεσα σε «καλές» και σε «κακές» διαμαρτυρίες.
– Κάθε φορά που γενικά κάποιος δημοσιογράφος, πολιτικός ή και διαδηλωτής συγχαίρει μια διαμαρτυρία για την κοσμιότητα της καταδικάζοντας μια άλλη κάνει έναν διαχωρισμό ανάμεσα σε «καλές» και σε «κακές» διαμαρτυρίες.
Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ετήσια αργία και διαδήλωση της πρωτομαγιάς (βλ. και 1 Μαΐου – Αργία, και όχι απεργία).
Κάθε χρόνο αυτή τη μέρα μνήμης, επέτειο για την αιματοβαμμένη απεργία που το 1886 κέρδισε το οκτάωρο, το ίδιο κράτος που πρόσφατα κατάργησε το οκτάωρο το ίδιο κράτος αναγνωρίζει την 1 Μάη ως επίσημη αργία και καλεί τις οργανώσεις και το λαό να διαδηλώσουν ειρηνικά στη μνήμη αυτής της απεργίας.
Περισσότερο με ειρωνεία του νικητή μοιάζει αυτή η κίνηση και με φάρσα στην ιστορία. Το πιο θλιβερό είναι που οι διαδηλωτές ηττημένοι υποτάσσονται και πορεύονται φρόνιμα όπως τους παραγγέλθηκε και μόνο για εκείνη τη μέρα σχετικά με το ζήτημα, ενώ κάποιοι γραφικοί μάλιστα, και αυτό είναι αξιοπερίεργο, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι εκείνη τη μέρα του χρόνο παλεύουν για την ανακατάκτηση του οκτάωρου όπως τότε στο Σικάγο.
Έτσι επιχειρείται η ενσωμάτωση των κοινωνικών αγώνων και η απόρριψη της πραγματικής τους σημασίας. Διότι η ουσία της διαμαρτυρίας δεν είναι να εισπράξει την αποδοχή της κυβέρνησης και της καθώς πρέπει κοινής γνώμης ή ακόμα και τον θαυμασμό τους όπως συμβαίνει πλέον αλλά να προκαλέσει. Να ενοχλήσει. Διαφορετικά δεν μιλάμε για διαμαρτυρία αλλά για μια απλή δήλωση διαφωνίας.
Η ουσία της διαμαρτυρίας όμως είναι εξορισμού να μην είναι αρεστή. Να ενοχλεί την εξουσία. Αν μία διαδήλωση έχει την εύνοια ή την ανοχή της εξουσίας, ή ακόμα και το θαυμασμό της εξουσίας ως προς την ομαλότητα με την οποία διεξάγεται τότε δεν είναι σοβαρή διαμαρτυρία και δεν μπορεί να πετύχει τίποτα. Αν δεν έχει όραμα κάθε φορά στην αρχή της να συνταράζει την εξουσία και να αλλάζει την ροή της ιστορίας.
Από το 1789 η αριστερά ορίστηκε ως εκείνη η δύναμη της κοινωνίας που εξεγείρεται, που επαναστατεί και που στρέφεται εναντίον της κυρίαρχης τάξης.
Κάθε αγώνας που γίνεται για τα συμφέροντα του λαού είναι δίκαιος και οι μορφές αγώνα γίνονται δίκαιες από την στιγμή που ξεκινάει ο ίδιος ο αγώνας.
Αυτό που μας δίδαξε η ιστορία μέχρι σήμερα και που μας θύμισε πάλι η πρόσφατη νικηφόρα απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων είναι ότι οι νίκες θέλουν αποφασιστικότητα και μαχητικότητα.
Αν δεν σταματήσει η κάθε φορά μεμψιμοιρία για τις «σωστές» και τις «λάθος» μορφές πάλης, η έγνοια της νομιμοποίησης που έχουν αυτές και η απόρριψη των μη αρεστών ενεργειών τότε κανένα κίνημα, είτε αυτό είναι στις Σκουριές, είτε στα Εξάρχεια, είτε οπουδήποτε δεν θα δει νίκες και ας έχει και κυβέρνηση της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Ο αγώνας συνεχίζεται
Advertisements

2 Σχόλια to “Καταδικάστε όσους σας καταδικάζουν!”

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: