Τα μπλε πουκάμισα, οι γραβάτες και το τέλος των ψευδαισθήσεων

Σκέψεις με αφορμή την κοινή δήλωση του Eurogroup στις 20/02/15

may2132593~1
 Δημήτρης Κεχρής

 Από το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου μπορεί να παρατηρήσει κανείς μια άτυπη, άρρητη, διαταξική συμφωνία ανάμεσα σε όσους ψήφισαν (ή και όχι) τα κόμματα που συγκροτούν τη σημερινή κυβέρνηση, ανάμεσα σε τμήματα του πληθυσμού που έχουν αντικειμενικά αντικρουόμενα συμφέροντα, ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν, υποτίθεται, εντελώς διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες και στοχεύσεις. Πρόκειται για μια πλατιά κοινωνική και πολιτική συμμαχία που έρχεται να ενώσει αριστερούς και δεξιούς, νοικοκυραίους και αναρχοαυτόνομους, απελπισμένους και ελπίζοντες, εθνικιστές και hipsters και η οποία μέχρι στιγμής πορεύεται στη βάση της εθνικής ομοψυχίας και της στήριξης μιας εθνικής προσπάθειας.

Σε αυτό το φόντο, όποιος επιχειρεί να αρθρώσει κάποιου τύπου εξ’ αριστερών κριτική στην κυβέρνηση, στην καλύτερη περίπτωση αντιμετωπίζεται ως γκρινιάρης, κολλημένος και γραφικός και στη χειρότερη αντιμετωπίζεται με καχυποψία ως ένας σεχταριστής που σαμποτάρει την προσπάθεια της πρώτης κυβέρνησης των τελευταίων ετών που αποφάσισε να μη σκύψει το κεφάλι στους ξένους. Όσοι, λοιπόν, δεν ψηφίσαμε τα κόμματα της συγκυβέρνησης, αντιμετωπίζουμε τις μέρες αυτές μια κατάσταση στην οποία θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τις διατυπώσεις μας, να κρατήσουμε στάση αναμονής και να προσαρμόσουμε την κριτική μας στην εντελώς νέα (υποτίθεται) κατάσταση. Μήπως, καλύτερα, να αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους;

Καταρχάς, ας δούμε αν έχουμε αριστερή κυβέρνηση. Το ένα κόμμα του κυβερνητικού συνασπισμού είναι ένα κόμμα με αφετηρία και αναφορά στην αριστερά και τον κόσμο της, το οποίο, όμως, φαίνεται να πασχίζει εδώ και καιρό να αναβιώσει την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, διατηρώντας μια ευρωλαγνεία, που, υπό την πίεση είτε της αντικειμενικής πραγματικότητας είτε της realpolitik, μετασχηματίζει τις θέσεις του προς μία σοσιαλφιλελεύθερη κατεύθυνση. Το άλλο κόμμα είναι ένα συνονθύλευμα εθνικιστών, θρησκόληπτων, συνωμοσιολόγων και λοιπών ανορθολογιστών της λαϊκής δεξιάς. Στελέχη της κυβέρνησης αυτής και βουλευτές των κομμάτων της έχουν παρελθόν στον πολιτικό βίο της χώρας που έχει συνδεθεί με αμαρτωλές στιγμές, των οποίων τις συνέπειες πληρώνουμε ακόμα σήμερα.

Πέρα από το τί είναι όμως, ας δούμε μερικά παραδείγματα από το τί λένε και τί πράττουν. Ας ξεκινήσουμε με το γεγονός ότι αποδέχονται πλήρως το πλαίσιο που τίθεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το NATO, την εγχώρια και διεθνή ελίτ. Εντός αυτού του πλαισίου λοιπόν, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβαν, δηλώνουν σε όλους τους τόνους ότι δεσμεύονται για την εκπλήρωση των δανειακών μας υποχρεώσεων απέναντι στην ΕΚΤ και το ΔΝΤ και εγκαταλείπουν το αίτημα για διαγραφή μέρους του δημοσίου χρέους, πράγμα που αποτελούσε επίσημη και ψηφισμένη από το συνέδριο θέση του σοσιαλφιλελεύθερου πλειοψηφήσαντος κόμματος.

Και συνεχίζουμε. Στηρίζουν την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά. Αποφεύγουν την οποιαδήποτε αναφορά  για επιστροφή της ΔΕΗ υπό πλήρη δημόσιο έλεγχο. Υπογράφουν την απόφαση της ΕΕ με την οποία επαναβεβαιώνονται οι υφιστάμενες κυρώσεις ενάντια στη Ρωσία για το θέμα της Ουκρανίας, υποχωρώντας επί της ουσίας στην τακτική της ΕΕ να στηρίξει την ύπαρξη των νεοναζί στην ουκρανική κυβέρνηση. Αναθέτουν στην εταιρία χρηματοοικονομικών συμβούλων Lazard το ρόλο του συμβούλου του Υπουργείου Οικονομικών σε θέματα δημοσίου χρέους και δημοσιονομικής διαχείρισης. Να θυμήσουμε ότι ο οίκος Lazard υπήρξε σύμβουλος των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων και ήταν υπεύθυνος μαζί με τις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου για το περίφημο PSI, που είχε ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση εν μια νυκτί των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, των πανεπιστημίων, των νοσοκομείων και άλλων δημοσίων οργανισμών. Και όλο αυτό με το αζημίωτο για τον οίκο Lazard, που εισέπραξε 25 εκ. ευρώ από το υστέρημα του ελληνικού λαού! Δηλώνουν δια στόματος του Υπουργού Οικονομικών ότι «το 60% – 70% τουμνημονιακού προγράμματος είναι μέτρα που θα παίρναμε κι εμείς»! Στέλνουν τα ΜΑΤ ενάντια σε μετανάστες που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, επειδή διεκδικούν τα αυτονόητα για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Προτείνουν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας έναν άνθρωπο που κουβαλά πολύ συγκεκριμένο φορτίο και είναι περιττό να θυμήσουμε την πολιτική του διαδρομή   και τη στάση του σε μια σειρά από ζητήματα, αλλά θα είχε ενδιαφέρον να αναρωτηθούμε πώς νιώθουν άραγε εκείνα τα μέλη και οι ψηφοφόροι του σοσιαλφιλελεύθερου πλειοψηφήσαντος κόμματος τα οποία βρίσκονταν στους δρόμους το Δεκέμβρη του 2008. Προς χάριν οικονομίας, σταματούμε κάπου εδώ τον κατάλογο των παραδειγμάτων που μπορεί να συμπληρώνεται με κάτι νέο κάθε μέρα.

 τα μνημονιακά δάνεια συνδέονται άρρηκτα με μνημονιακά μέτρα

Έχοντας υπόψη του κάποιος τα παραπάνω και, κυρίως, τη στρατηγική προσήλωση των κυβερνώντων στην ΕΕ και τους θεσμούς της, δε θα έπρεπε να εκπλαγεί από την κοινή δήλωση του Eurogroup στις 20/02/15, σύμφωνα με την οποία παρατείνεται η Κύρια Σύμβαση για Χρηματοδοτική Διευκόλυνση, που συνοδεύεται από μία σειρά υποχρεώσεων. Ο σκοπός της παράτασης είναι η ολοκλήρωση της αξιολόγησης με βάση τις δεσμεύσεις της τρέχουσας συμφωνίας. Εφόσον προχωρά η αξιολόγηση θα γίνεται και η τμηματική παροχή των υπολοίπων μνημονιακών δανείων. Δηλαδή, πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η ΕΕ θα μπορεί οποιαδήποτε στιγμή (όπως συνέβαινε μέχρι τώρα) να εκβιάζει με τη μη καταβολή δανειακών δόσεων. Επίσης, τα εναπομείναντα κεφάλαια του ΤΧΣ, που τα έχει δανεισθεί ο ελληνικός λαός,  θα κρατηθούν στον EFSF (δηλαδή εκτός ελληνικής δικαιοδοσίας), θα χρησιμοποιηθούν μόνο για τις τράπεζες και θα εκταμιεύονται μόνο με άδεια της ΕΚΤ. Τέλος, η κυβέρνηση δεσμεύεται να τηρήσει όλες τις οικονομικές υποχρεώσεις προς τους δανειστές και να απόσχει από μονομερείς ενέργειες που θα επιδρούν αρνητικά στους δημοσιονομικούς στόχους, την οικονομική ανάκαμψη ή τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Τα παραπάνω αποδεικνύουν με προφανή πλέον τρόπο ότι τα μνημονιακά δάνεια συνδέονται άρρηκτα με μνημονιακά μέτρα. Υπενθυμίζουμε ότι η δανειακή σύμβαση της οποίας την παράταση αιτήθηκε(!) η ελληνική κυβέρνηση (ενώ λίγες μέρες πριν με πολύ large στυλ διατράνωνε ότι πετάει στα μούτρα των δανειστών την επόμενη δόση) είναι η ίδια που επιβλήθηκε με πράξη νομοθετικού περιεχομένου από την κυβέρνηση Παπαδήμου στις 15/3/2012 και περιέχει δυσμενέστερους όρους από τους αντίστοιχους της σύμβασης που είχε συνάψει η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου. Ανάμεσα σε άλλα, τελεί υπό το Αγγλικό Δίκαιο, υπάγεται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου (sic), ενώ η Ελλάδα και ο λαός της παραιτούνται αμετάκλητα από κάθε δικαίωμα ασυλίας που ήδη έχουν ή μπορεί να δικαιούνται σε σχέση με τα περιουσιακά τους στοιχεία! Η ελπίδα, όντως ήρθε! Οι τσαμπουκάδες του μπλε πουκάμισου, που προκάλεσαν για αρκετές μέρες ενθουσιασμό σε αλαλάζοντα πλήθη, κατατρόπωσαν τις γραβάτες των κακών γραφειοκρατών των Βρυξελλών! Πέρα από το χιούμορ που μπορεί να κάνει κάποιος, όμως, εύλογα μπορεί και να αναρωτηθεί για ποιο λόγο ανατρέψαμε τρεις καθαρόαιμες μνημονιακές κυβερνήσεις και γιατί τόσα χρόνια τρώμε τόσα χημικά και ξύλο στο δρόμο.

noaestaunion_4

Για την υπέρβαση όμως, της διεξαγωγής της πολιτικής με όρους lifestyle (κάτι που δεν κάνει στα αλήθεια το κεφάλαιο, αλλά στο οποίο δυστυχώς, αρέσκεται ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού), χρειάζεται να είναι ξεκάθαρο ότι αυτό που κρίνεται πλέον είναι το εάν θα συνεχιστεί η βαρβαρότητα που ζούμε τα τελευταία χρόνια με άλλο μανδύα και η οποία συντονίζεται από τα επιτελεία των Βρυξελλών σε συνεργασία με την εγχώρια ολιγαρχία ή εάν θα υπάρξει αντεπίθεση από ένα νέο εργατικό-λαϊκό κίνημα για την ανατροπή της. Ως εκ τούτου, τώρα που και η παραμικρή διεκδίκηση αποκτά στρατηγικά χαρακτηριστικά, χρειάζεται αφενός να αναδειχθούν τα δύο βασικά ζητήματα στα οποία συμπυκνώνεται στην παρούσα φάση η ουσία της επίθεσης του κεφαλαίου και τα οποία είναι το δημόσιο χρέος και ο ρόλος της ΕΕ και αφετέρου να σκιαγραφηθούν δρόμοι χειραφέτησης που αναπόφευκτα και εκ των πραγμάτων θα περνούν μέσα από τη σύγκρουση με αυτά.

Η άμεση παύση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, μέσα από την καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, και η μονομερής διαγραφή του αποτελεί προϋπόθεση για την έμπρακτη ανατροπή της λιτότητας. Είναι ένα χρέος που δεν το δημιουργήσαμε εμείς, τα χρήματα των δανείων δεν εξυπηρετούσαν τις ανάγκες του ελληνικού λαού, μέρος του μπορεί να χαρακτηριστεί επαχθές και επίσης έχει αποπληρωθεί με το παραπάνω, καθώς με βάση στοιχεία του προϋπολογισμού του 2015 που κατατέθηκε στη Βουλή, την τελευταία εικοσαετία το ελληνικό δημόσιο έχει καταβάλει σε τοκοχρεολύσια 544 δις ευρώ τη στιγμή που το χρέος υπολογίζεται σε περίπου 350 δις. Η συνέχιση της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους σημαίνει ότι η πλειοψηφία των ανέργων θα συνεχίσει να μην παίρνει επίδομα ανεργίας και οι απαραίτητες χρηματοδοτήσεις στους τομείς υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλισης και πολιτισμού θα καταστούν αδύνατες.

η ΕΕ δεν είναι σε καμία περίπτωση το σπίτι των λαών, αλλά ένας ολοκληρωτικός, αντιδημοκρατικός σχηματισμός

Η μονομερής διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους μπορεί να στηριχτεί στη βάση των δικαιωμάτων που διατηρεί κάθε ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος, να θωρακισθεί από διεθνείς προσφυγές και να αιτιολογηθεί μέσω της επίκλησης μιας συντελεσθείσας ανθρωπιστικής καταστροφής από το 2010 ως το 2014, λόγω της ανόδου της ανεργίας (27%), της πτώσης μισθών και συντάξεων (40% κατά μέσο όρο μεταξύ 2010-2014), της μαζικής μετανάστευσης (άνω των 100.000 νέων), των μαζικών αυτοκτονιών (τουλάχιστον 5.000 από το 2011 λόγω οικονομικών προβλημάτων) κ.τ.λ.. Η άμεση παύση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους, μέσω μονομερών ενεργειών και σε σύγκρουση με τους δανειστές πλήττει ευθέως το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και τους αντιδραστικούς θεσμούς που δημιούργησε η ΕΕ από το 2010 (ΕΤΧΣ, ΕΜΣ) και οδηγεί σε ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ και ενδεχομένως σε έξοδο από αυτές, κάτι που θα πρέπει να αποτελεί στόχο ενός λαϊκού κινήματος που επιθυμεί έναν στοιχειωδώς ανθρώπινο δρόμο, καθώς είναι πλέον εξόφθαλμο ότι η ΕΕ δεν είναι σε καμία περίπτωση το σπίτι των λαών, αλλά ένας ολοκληρωτικός, αντιδημοκρατικός σχηματισμόςπου παρεμβαίνει απροκάλυπτα στα εσωτερικά των κρατών-μελών με μοναδικό κριτήριο τα συμφέροντα των ηγεμονικών μερίδων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Με λίγα λόγια δεν είναι τα μνημόνια καθ’ εαυτά το πρόβλημα, αλλά η δομή και η καταστατική λειτουργία της ΕΕ που στέκεται εμπόδιο ακόμα και στις όποιες υποτιθέμενες καλές προθέσεις μιας κυβέρνησης για άσκηση φιλολαϊκής πολιτικής. Παράλληλα, με την αναγκαία κρατικοποίηση των τραπεζών για την εγγύηση των καταθέσεων και τον έλεγχο της ροής των κεφαλαίων θα ανοίξει μια προοπτική που θα δώσει τη δυνατότητα άσκησης ανεξάρτητης βιομηχανικής πολιτικής με μαζικές δημόσιες επενδύσεις σε κρίσιμους τομείς, χωρίς τις δεσμεύσεις των οδηγιών της ΕΕ, θα επιτρέψει την ανάπτυξη της οικονομίας, τη μείωση της ανεργίας και την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου. Όσον αφορά στη σχετική φιλολογία που θεωρεί ουτοπική φαντασίωση μια τέτοια επιλογή, ευτυχώς η ίδια η πραγματικότητα αποδεικνύει πόσο ουτοπική είναι η realpolitik των σημερινών κυβερνώντων που ισχυρίστηκαν είτε από πολιτική αφέλεια, είτε από τυχοδιωκτισμό ότι μέσα σε ένα κλουβί με λιοντάρια μπορείς να διαπραγματευτείς με τα λιοντάρια το να μη σε φάνε.

ευρωπαικη-ενωση

Δεν περιμένουμε και δεν έπρεπε μέχρι τώρα να περιμένουμε ούτε κυβίστηση ούτε ρήξη εκ μέρους της κυβέρνησης. Δεν περιμένουμε ούτε έπρεπε μέχρι τώρα να περιμένουμε τίποτα από μια κυβέρνηση με αυτή τη φυσιογνωμία. Δεν περιμένουμε! Τα πρωτοβάθμια σωματεία, οι φοιτητικοί σύλλογοι, οι συνελεύσεις στις γειτονιές, οι εργατικές λέσχες, πανεπιστημιακοί, οικονομολόγοι, νομικοί, δημοσιογράφοι, όλοι μας ας υπερασπιστούμε μέσα από μαζικές συλλογικές διαδικασίες βάσης την ανεξαρτησία ενός εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος από οποιαδήποτε κυβέρνηση είναι μέρος του αστικού μπλοκ εξουσίας και επιδιώκει να εφαρμόσει την ίδια πολιτική, ας υπερασπιστούμε την εναντίωση σε αυτές τις μεθοδεύσεις. Ταυτόχρονα, είναι επιτέλους καιρός για τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς να πρωταγωνιστήσουν από κοινού σε μια τέτοια κατεύθυνση και να παίξουν το ρόλο του πολιτικού νεύρου ενός τέτοιου κινήματος. Ας πάψουμε να περιμένουμε σωτήρες. Ας γίνουμε εμείς οι ίδιοι αυτοί τους οποίους περιμέναμε!

Υ.Γ. Οι νεκροί της Καισαριανής δε θα επιθυμούσαν λουλούδια από πρωθυπουργούς που συνθηκολογούν με τα γεράκια, αλλά αγώνα για την Ελευθερία αυτού του τόπου και των ανθρώπων του.

336792-14123_1395018996242_1255220483_1145528_3418342_n

Tο Περιοδικό

Advertisements

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: