ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ

531374223_644713c480

David Alfaro Siqueiros. From the Dictatorship of Porfirio Diaz to the Revolution – The Revolutionaries. 1957-65. Acrylic on plywood. Hall of the Revolution, National History Museum, Chapultepec Castle, Mexico City, Mexico.

Αναμφίβολα είναι κάτι πρωτόγνωρο για την ελληνική κοινωνία,ύστερα από την χρόνια δουλοπρέπεια των πολιτικών ανδρείκελων,ένας πολιτικός μας να πηγαίνει στα ευρωπαϊκά αφεντικά και να λέει πως εκτελεί εντολές του λαού.Ως ένα σημείο οφείλουμε να του πούμε μπράβο εκτός κι αν κάποια στιγμή αλλάξει η κατάσταση και δικαιωθούν οι σαμαροβενιζέλοι.

Η εντολή του λαού -κυρίως-είναι να απαλλαγεί από τα μνημόνια και τις αδικίες.Το πώς φαντάζεται και επιθυμεί ο καθένας μας την αλλαγή την οποία υπόσχεται ο πρωθυπουργός,ο οποίος λέει πως σε έξι μήνες θα δείτε μια άλλη Ελλάδα είναι κάτι το τελείως υποκειμενικό.Το μόνο σίγουρο είναι πως η μάχη πλέον διεξάγεται σε δύο επίπεδα.Το εξωτερικό και το εσωτερικό.Οι περισσότεροι  πιστεύουν πως αν λυθεί το θέμα με τους πιστωτές μας τότε εύκολα θα λυθούν και τα χρόνια προβλήματα στο εσωτερικό για τα οποία σημειωτέον πως δεν ευθύνεται καμία Μέρκελ, κανένας κακός Γερμανός,ναζί ή ζηλόφθονες Ευρωπαίοι που δεν ξέρουν να διασκεδάζουν κ.τ.λ.

Αλλά αυτό αφορά κυρίως το οικονομικό σκέλος και μέχρι στιγμής είναι εξαιρετικά αμφίβολο το αν θα συνεχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπίζεται με σθένος την εντολή του λαού.Εδώ θα πρέπει να πούμε πως το τέχνασμα της αλλαγής των λέξεων και των εννοιών που συνδέονται άμεσα με την καταστροφική πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων και η αντικατάστασή τους με κάτι «άλλο» που όμως επί της ουσίας δεν ακυρώνει το προηγούμενο,αποτελεί ένα φτηνό επικοινωνιακό τρικ και αργά ή γρήγορα όταν η αλήθεια αποκαλυφθεί ίσως και να γκρεμίσει απότομα τις ελπίδες του κοσμάκη μαζί και την αριστερή εξουσία.Επίσης αυτό το τέχνασμα αποτελούσε ένα από τα κύρια όπλα της σαμαροβενιζελικής αλητείας για να παραπλανούν τον κοσμάκη.

Δηλαδή είναι άλλο να λέτε πως θα γίνει λογιστικός έλεγχος του χρέους για να δούμε ποιος και σε ποιόν χρωστάει κι άλλο να πασχίζεις να πείσεις τους Ευρωπαίους αετονύχηδες πως θα πληρώσουμε μεν αλλά με τους δικούς μας όρους δε.Η διαγραφή του χρέους πού πήγε;Είναι άλλο να λες τέλος τα μνημόνια και άλλο να λες 70% μνημόνιο.Είναι άλλο να λες δε θέλουμε μνημόνιο αλλά ένα άλλο πρόγραμμα αποπληρωμής του χρέους.Και θα το πούμε γέφυρα…Δε μπορείς να λες τέρμα στις ιδιωτικοποιήσεις πριν τις εκλογές αλλά τώρα που τα μιλάς εκεί έξω να μας το γυρνάς εδώ μέσα με τους ιδιώτες που αγοράζουν για 5 τάλιρα και τους τα πληρώνουμε μια ζωή πολλαπλάσια.

Έπειτα ρε παιδιά εγώ το καταλαβαίνω πως λεφτά δεν υπάρχουν.Αλλά βέβαια δεν δέχομαι να πληρώσει κάποιος που αποδεδειγμένα δεν έχει γιατί του τα φάγανε,-μας τα φάγανε- οι τράπεζες με την ανακεφαλαιοποίηση.Αυτό πλέον με τα λεφτά έχει καταντήσει αστείο.Λεφτά υπάρχουν και παραυπάρχουν.Τα έχουν οι ολιγάρχες,οι αριστοκράτες, και είναι δισεκατομμύρια .Εντός κι εκτός Ελλάδος.Και δε με νοιάζει πού είναι,να τσακιστείτε να τα βρείτε να τους τα πάρετε και να τα χρησιμοποιήσετε για το καλό της πατρίδας…Τι φοβάστε, μη σας πούνε σοβιέτ;

Αλλά κι ένα άλλο που καταλαβαίνω είναι πως δε γίνεται να τα έχεις καλά και με τους εργάτες και με τις γραβάτες.Η γραβάτα βλέπετε δεν είναι απλά ένα αξεσουάρ που πάει με το σινιέ κοστούμι που φορά ο κάθε σοβαροφανής κοπρίτης που αναμειγνύει τα σκατά που έχει στο κεφάλι του με την πολιτική και τις τύχες ενός ολόκληρου λαού,των ανθρώπων που μοχθούν για ένα μεροκάματο,την στιγμή που η αστική κοινοβουλευτική χολέρα ραντίζει με δισεκατομμύρια την ανθρώπινη λάσπη,τα παράσιτα εκείνα που λεηλατούν τον ιδρώτα μας και τις ελπίδες μας.Η γραβάτα λοιπόν που ξέρω πως την αποφεύγετε, είναι ένα στερεοτυπικό σύμβολο που ενώνει όχι αυτούς που τη φορούν γιατί «έτσι πρέπει»,αλλά αυτούς που τη φορούν για να υπενθυμίζουν πάντα στους «από κάτω»,πως υπάρχουν και οι διαφορετικοί,αυτοί που πάντα θα διακρίνονται για την εξυπνάδα τους στο να παίρνουν από τους πολλούς και να δίνουν στους λίγους.Και να μας διδάσκουν κιόλας πώς θα διαχειριστούμε τα ψίχουλα που μας πετάνε…

Με λίγα λόγια τα αεράτα πουκάμισα και τα κοστουμάκια χωρίς γραβάτα, δε φτάνουν από μόνα τους να αποδώσουν δικαιοσύνη αν δεν έχεις τη θέληση να συγκρουστείς ευθέως με τη διαπλοκή και με τα ντόπια λαμόγια.Και να ξέρετε και το άλλο.Ελλάδα δεν είναι μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι.Υπάρχουνε και οι ιδιωτικοί που είναι εδώ και δεκαετίες στο έλεος των αφεντικών.Και άστεγοι υπάρχουνε και άδικα φυλακισμένοι και πεινασμένοι.Και όλη αυτή η σαπίλα που κυβερνά ακόμη,βρίσκεται εκτός βουλής και εκτός φυλακής.

Δεν γίνεται να βάλεις στο μίξερ λίγο από σοσιαλισμό,λίγο από κομμουνισμό,λίγο φιλελευθερισμό και λίγο από ό,τι γουστάρουν οι πιστωτές αλλά με βάση τον καπιταλισμό.Αυτά είναι μπούρδες οι οποίες ως ένα βαθμό είναι κατανοητές επειδή πρέπει να μείνουν όλοι ικανοποιημένοι,αλλά από ένα σημείο και μετά δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές από ένα μεγάλο μέρος των φτωχών οι οποίοι πάλι,αργά ή γρήγορα θα κληθούν να πληρώσουν τη επιμονή για παραμονή σε μια οικονομικά φασιστική Ε.Ε. με λιτότητα και ανεργία,οι οποίοι πάλι θα αναγκαστούν να κάνουν θυσίες για μία ανάπτυξη που αφορά όμως μόνο τα αφεντικά και τους μεγαλοκαρχαρίες,αυτούς που και τώρα αναπτύσσονται πάντα εις βάρος των φτωχών εργαζομένων.

Τα φιλολαϊκά μέτρα αναγκαστικά θα πάνε περίπατο την στιγμή που το πρώτο μέλημα είναι η παραμονή μας στο ευρώ,στο νόμισμα που ελέγχουν οι ξένοι οικονομικοί δολοφόνοι, και όχι η ανασυγκρότηση του παραγωγικού τομέα στο εσωτερικό με τους εργάτες φυσικά μοναδικούς υπεύθυνους στα μέσα παραγωγής.Αλλά κάτι τέτοιο φαντάζει πολύ μακρινό κι επικίνδυνο ακόμη και για μία κυβέρνηση που θέλει να λέγεται αριστερή.

Καλές οι συγκεντρώσεις υπέρ της προσπάθειας για λιγότερη λιτότητα,λιγότερη φτώχεια,αλλά ο κόσμος πριν να δηλώσει απλόχερα την εμπιστοσύνη του στην κυβέρνηση στις νέες δημοσκοπήσεις,θα πρέπει να γνωρίζει πως κανένας εκλεγμένος εκπρόσωπος που δεν έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με το κατεστημένο δεν είναι ικανός να δώσει στον λαό αυτό που δικαιούται.Έχει γραφτεί πολλές φορές πως η δημοκρατία,η ελευθερία, η ισότητα και άλλα, δεν χαρίζονται κατακτώνται.

Γι’αυτό και οι φτωχοί δεν πρέπει να πανηγυρίζουν για λιγότερη φτώχεια, μα να παλέψουν για την εξάλειψη της φτώχειας.Καμία φτώχεια δεν μπορεί να είναι δίκαιη μέσα σε ένα κόσμο που μπορεί να παράγει τα πάντα αλλά ταυτόχρονα εφευρίσκει οικονομικά συστήματα για να ελέγχει και να διαχειρίζεται με τον πιο άδικο τρόπο τους πόρους που χρειάζονται οι άνθρωποι για να ζούνε και που τοποθετεί γραβατωμένους επαγγελματίες ψεύτες που ταλαντεύουν την πίστη τους ανάμεσα στο λαό και στους αριστοκράτες.

Η αξιοπρέπεια των φτωχών και αδικημένων ανθρώπων,εξαντλείται εκεί όπου οι άνθρωποι αφήνουν τις ελπίδες τους σε ξένα  χέρια για μια μπουκιά ψωμί,για μια θέση στο καθημερινό μας κάτεργο.Και εμφανίζεται πάλι εκεί όπου κόντρα σε όλες τις αυταπάτες και τις οικονομίστικες λιτανείες,ο άνθρωπος διεκδικεί με ίσους όρους την απελευθέρωσή του από τα δεσμά της τυραννίας των ισχυρών και με την άρνησή του σε οποιαδήποτε ιδιοτελή ελεημοσύνη του προσφέρεται από τα κάθε λογής αφεντικά.

Αυτό είναι και το καθήκον του ανθρώπου που έχει σχεδόν χάσει τα πάντα.Δεν χρειάζεται να παρακολουθεί κανείς το τι γίνεται στο εξωτερικό την στιγμή που μπορεί να πάρει την τύχη στα χέρια του στο εσωτερικό.Αρκεί να μεταφέρει τον τρόμο στο αντίπαλο στρατόπεδο. Ναι αυτό που όλες οι κυβερνήσεις σώνει και καλά θέλουν να συμφιλιώσουν με την πλέμπα.είπαμε πώς,να υπόσχονται μεροκαματάκια λιτότητας μπροστά κι από πίσω να ραντίζουν με δισεκατομμύρια την «σκληρή δουλειά» των τεμπέλικων καθαρμάτων.

ΑΝΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

 

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ”

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: