H ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

Οι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν πως τα συστήματα δεν αλλάζουν.Όταν ανακαλύπτουν την αλλαγή,ήδη είναι πολύ αργά…

Ζούμε την εποχή της μετάλλαξης του πολιτικού συστήματος της χώρας μας.Ο τρόπος που αντιλαμβάνεται ο καθένας αυτή την αλλαγή ποικίλλει ανάλογα με την κοινωνική θέση αλλά και την όποια ιδεολογία μπορεί να έχει.Το ότι αλλάζει το σύστημα δεν σημαίνει απαραίτητα πως αλλάζει στο μέτρο και στην κατεύθυνση που θέλουμε.Από την άλλη,η αλλαγή του θεωρείται επιβεβλημένη,αλλά πάλι καταλαβαίνουμε πως ότι αλλάζει «από μέσα» στην ουσία απλά μεταλλάσσεται-καμουφλάρεται για να προβληθεί στην κοινωνία που στέκει αμήχανη,ως κάτι νέο κρατώντας όμως όλα τα δομικά στοιχεία,όλους του δεσμούς και τις αρχές του παλιού.

Το τωρινό σύστημα που χειρίζεται την ζωή μας μέσω της οικονομίας και όχι μόνο,πάντα θα βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από την οποιαδήποτε κοινωνική αντίδραση όσο αυτή θα βρίσκεται και θα πραγματοποιείται  μέσα στα όρια του παρόντος,και πάντα με σεβασμό όχι απέναντι στον πολίτη,αλλά απέναντι στους νόμους και τους θεσμούς που βρίσκονται έξω και πάνω από τον πολίτη και ειδικά εκείνους που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα.

Ο πολίτης εκείνος που μικρή συμμετοχή έχει στην λήψη αποφάσεων από μεριάς των επιτελαρχών του συστήματος,και καθώς είναι αρκετά απασχολημένος με την καθημερινότητά του,τείνει να πιστεύει πως το οποιοδήποτε σύστημα δεν πρόκειται να αλλάξει,οπότε είναι καλύτερα να αφήσουμε κάποιον που παρουσιάζεται ως ειδικός διαχείρισης να κανονίσει τα του συστήματος και επομένως και της ζωής μας.Έτσι όμως γεννιούνται τρία πράγματα που εξυπηρετούν τον φαύλο κύκλο της διαπλεκόμενης εξουσίας:η απάθεια,η ανάθεση,και η παραίτηση.

Οι περισσότεροι άνθρωποι στέκονται απαθείς μπροστά στις τεράστιες αλλαγές που συντελούνται στο πολιτικοκοινωνικό στάτους καθώς εσφαλμένα πιστεύουν πως είναι πιό σημαντικό να ασχοληθούν με το ατομικό τους καθημερινό συμφέρον παρά με την ευθύνη και τον αγώνα που πρέπει να δώσουν μαζί με το υπόλοιπο κομμάτι της κοινωνίας που βρίσκεται υπό διωγμό.

Πιστεύουν πως έχουν κάνει το χρέος τους ψηφίζοντας τον «ειδικό» που θα διαχειριστεί ένα σύστημα κακό μεν αλλά ευρέως αποδεκτό δε.Η όποια αντίδρασή τους μένει λοιπόν στην ψήφο είτε αυτή αποτελεί ψήφο τιμωρίας ή απλά στήριξης στο υποτιθέμενο ριζοσπαστικό και καινούριο.

Να ξεκαθαρίσουμε εδώ πως οι απεργίες,οι διαμαρτυρίες αλλά και οι διεκδικήσεις που γίνονται με όρους συστημικούς δεν αποτελούν εναντίωση στο σύστημα,αλλά ακόμη μια φόρμουλα συνεννόησης,μία προσπάθεια ικανοποίησης και συμφωνίας ανάμεσα σε δύο παραδοσιακά αντίθετους κόσμους.Στον κόσμο των εκμεταλλευτών και των υπηρετών τους,και στον κόσμο των εκμεταλλευόμενων.Συνεπώς αυτού του είδους οι αντιδράσεις αποτελούν ήττα σε μία τελική ανάλυση και πάντα όσον αφορά την καθολική αμφισβήτηση του υπάρχοντος συστήματος.

Η παραίτηση έρχεται ως φυσιολογικό αποτέλεσμα των δύο προηγουμένων αντιδράσεων στις οποίες έχει περιπέσει ο πολίτης υποκινούμενος από την χειραγώγηση του συστήματος αλλά και από την  ιδιοτελή ηλιθιότητά του ή την ανόητη ιδιοτέλεια που τον κατέχει.

Πλέον μπροστά στις τρομερές και βίαιες αλλαγές ο πολίτης στέκεται αμήχανος περιμένοντας το κακό που γνωρίζει κατά βάθος πως έρχεται,να περάσει ξυστά από την πόρτα του.Εφόσον έχει δώσει μία μεταφυσική διάσταση στην αντιμετώπιση του κακού μοιραία είναι ηττημένος και υποταγμένος.

Παράλληλα το σύστημα δεν  κάθεται με σταυρωμένα χέρια.Και ευτυχώς για αυτό και τους διαχειριστές του,υπάρχουν εκατομμύρια καλοθελητές με κάθε προσωπείο που θα υπηρετήσουν πολύ πιστά.Ξέρουμε πως ο καπιταλισμός πέρασε από πολλά στάδια στην προσπάθειά του να εκμεταλλευτεί όσο καλύτερα γίνεται το ανθρώπινο εργατικό δυναμικό.Αλλά επειδή οι «αόρατες» αρχές και οι νόμοι που διέπουν τις αγορές κάθε τρείς και λίγο παθαίνουν λάστιχο,λόγω της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου στους λίγους και χρεών στους πολλούς το σύστημα άρχιζε να τρίζει από τα κάτω,δηλαδή από αυτούς που στην ουσία λαδώνουν τα γρανάζια του.

Η φτώχεια φέρνει γκρίνια.Και η γκρίνια αντιμετωπίζεται αρχικά με αστυνομική δημοκρατικότατη καταστολή και ύστερα με φασισμό -ναζισμό για να μην προλάβει το φαινόμενο να πάρει διαστάσεις αντισυστημικές.Τί γίνεται όμως στην περίπτωση που οι παλιοί διαχειριστές του εγχώριου συστήματος αδυνατούν να φανούν αντάξιοι του όρκου που έδωσαν στα αφεντικά τους;Το σύστημα τους πετά έξω από την διαχείριση και στην θέση τους τοποθετεί τον «ειδικό» που θα εξυπηρετήσει καί τους δύο διαμετρικά αντίθετους κόσμους.Έτσι επέρχεται η  ηρεμία απέναντι στον φόβο των αστών και ταυτόχρονα στην αγωνία και στην οργή των φτωχών.

Κυρίες και Κύριοι καλωσήρθατε στον Αριστερό καπιταλισμό.Ή διαφορετικά στον εναλλακτικό καπιταλισμό κατά την ποταμίσια λογική.

Αυτό θα είναι το τελευταίο πολιτικό τέχνασμα του συστήματος απέναντι στην συσσωρευμένη οργή των εκμεταλλευόμενων και των εξαθλιωμένων του κόσμου.Συμμαχοί του θα είναι η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου,εκείνου του κόσμου που θέλει πάντα να απομυζεί τον κόπο του άλλου,του κόσμου που ήδη έχει εναποθέσει τις ελπίδες του σε κάτι έξω από τον ίδιο,τον κόσμο που παραμένει εγκλωβισμένος σε κομματικά μαντριά ή σε εθνικά ιδεώδη,τον κόσμο που στέκει φοβισμένος και ηττημένος από χιλιάδες απάτες και πλάνες ντυμένες με κάθε όνομα και κάθε ιδέα.Εκείνου του κόσμου που διστάζει να ριχτεί στην φωτιά και να αμφισβητήσει και να εναντιωθεί στο όλον του συστήματος κι όχι απλά σε ένα μέρος αυτού.

Ο Αριστερός καπιταλισμός φυσικά και δεν μπορεί να υπάρξει ως αυτούσια πολιτική διαχείριση.Μπορεί όμως να υπάρξει ως ακόμη ένα έκτρωμα συστημικό,ή ως ακόμη μια μεταφυσική έννοια ριζωμένη καλά στο υποσυνείδητο του κάθε παραπλανημένου.Μπορεί επίσης να υπάρξει ως ένα ακόμη ανάχωμα σε ένα πάντα απρόβλεπτο κίνδυνο που θα έρθει από τα κάτω.Και τέλος θα υπάρξει γιατί θα είναι προϊόν της ανακύκλωσης του ίδιου του συστήματος όπου στην προσπάθεια διάσωσής του,έχει ήδη αρχίσει να μαζεύει τα απόνερα της πολιτικής βρώμας της Ελλάδας που ξεπλένεται συνεχώς με δικαστικά και νομοθετικά διατάγματα και ταχεία εγκεφαλική πλύση μέσα από τις τηλεοράσεις.

Η απάντηση σε αυτή την διαφορετική και απρόσμενη επίθεση του συστήματος και των υπηρετών του,δεν μπορεί βέβαια να είναι η στήριξή του χάριν της δικής μας ανόητης ιδιοτέλειας ή κάποιας μεταφυσικής νομιμότητας.Δεν μπορεί επίσης να είναι μία ακόμη προσπάθεια συνεννόησης ανάμεσα στον θύτη και στο θύμα,ανάμεσα στον εκβιαστή που χαμογελά και οραματίζεται είτε με δεξιό είτε με αριστερό πρόσωπο, είτε με ναζιστικό είτε με πατριωτικό.

Η απάντηση που θα πρέπει να δοθεί σε αυτή την καμπή της ανθρώπινης ιστορίας είναι μονάχα η ένοπλη εξέγερση των εκμεταλλευόμενων απέναντι στο οπλισμένο συστημικό κράτος αλλά και στον οπλισμένο παρακρατικό βραχίονά του.Για την ολική αμφισβήτηση του υπάρχοντος συστήματος,για την ολική χειραφέτηση της ζωής μας.

Μία ακόμη προσμονή θα σημαίνει μία ακόμη υποταγή.Γνωρίζουμε πως αυτή η λύση είναι ακόμη πολύ μακριά.Αυτό όμως μας κάνει ακόμη πιό ανυπόμονους,ακόμη πιό πεισματάρηδες ενάντια σε ανύπαρκτες ουτοπίες ή σε νομότυπες,συστημικές κυβερνήσεις Αριστεράς.Ακόμη χειρότερα σε σοσιαλισμούς και κομμουνισμούς που παραμένουν μακρινά αναμνηστικά σε μυαλά παραπλανημένων ή σε μπλουζάκια μικροαστών εφήβων λάιφ στάιλ «επαναστατών».

Ναί το σύστημα όντως αλλάζει.Αλλά δέν το αλλάζει ο συνειδητοποιημένος ή ο εξεγερμένος πολίτης.Το αλλάζουν αυτοί που πάντα βρίσκονται πίσω από κάθε κυβέρνηση,αυτοί που παίρνουν τις κρίσιμες αποφάσεις για την ζωή μας,στα έδρανα του διεφθαρμένου κοινοβουλίου,στα συνεδριακά κέντρα,στα οικονομικά φόρουμ,στα πολυτελή ξενοδοχεία,στις βίλες του κάθε επιχειρηματία κι όπου αλλού συνευρίσκεται η αριστοκρατία και τα μεγαλοαφεντικά του κόσμου.

Αυτό που θα πρέπει να κατανοήσει και ο τελευταίος πολίτης που εξαθλιώνεται καθημερινά,είναι πως η φιλήσυχη και τίμια ζωή που ονειρεύτηκε κάποτε και πίστεψε για μία στιγμή,φτάνει στο τέλος της.Η νομότυπη και ήρεμη ζωή πλέον σημαίνει την αποδοχή της τάξης πραγμάτων που προσπαθούν να μας επιβάλουν τα αφεντικά και οι διεστραμμένοι κεφαλαιοκράτες του κόσμου.Ας μην έχουμε αυταπάτες.Ακόμα μία κυβέρνηση που θα αποτελείται απο τα απόνερα του διεφθαρμένου συστήματος θα αποτελέσει ακόμα μία πολιτική απάτη με φιλανθρωπικό προσωπείο και λίγα ψίχουλα παραπάνω.Σε τελική ανάλυση δέν πρόκειται να διασωθεί η χώρα και οι πολίτες.Θα διασωθούν αυτοί που τώρα μας καταστρέφουν.

Και οι σωτήρες τους θα είναι αυτοί που τώρα τους νομιμοποιούν με την παρουσία τους στην βουλή και με την συμμετοχή τους στις εκλογές που αποτελούν ακόμη μία μεγάλη απάτη του αστικού ολιγαρχικού συστήματος.Μαζί με τον αδαή πολίτη που θα πιστέψει στην μεγάλη αλλαγή που θα έρθει από έξω γι’ αυτόν,χωρίς αυτόν.

ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ,ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

ΕΞΕΓΕΡΣΗ-ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ-ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ-ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

Να καταλάβουμε την εξουσία,να καταλάβουμε τα πάντα.Να κερδίσουμε πίσω την ζωή μας,το χαμένο μας δίκιο.

ΑΝΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

 

Advertisements

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: