Η έρημος των δέκα κόσμων

«Είναι το πραγματικό, και όχι ο χάρτης, του οποίου ίχνη παραμένουν εδώ και εκεί στις ερήμους που δεν είναι πλέον εκείνες της Aυτοκρατορίας, αλλά η δική μας. Η έρημος του ίδιου του πραγματικού».Jean Baudrillard

O κατακερματισμένος κόσμος

https://i2.wp.com/d3oeu2l8qd7s1b.cloudfront.net/84607-10798052-7.jpgΟ κατακερματισμένος κόσμος μας, δέν μας επιτρέπει την σύνθεση των ονείρων και των επιθυμιών.Με το πέρασμα του χρόνου,η διαβόητη ωρίμανση δέν σηματοδοτεί ταυτόχρονα και την εμπέδωση της γνώσης.Δέν πλησιάζει κάν την ουσία των πραγμάτων.Παράλληλα με τον πολλαπλασιασμό των εμπειριών συντελείται και η αποσύνθεση της ουσίας.Την θέση της καταλαμβάνει μιά  παράλληλη πραγματικότητα.Ένας αντικατοπτρισμός της ζωής και της συνέχειας.Όταν ο άνθρωπος ώς κομβικό σημείο των γεγονότων πέφτει θύμα της ιστορίας,γίνεται ο ίδιος δήμιος του εαυτού του.Κι ύστερα η επιθυμία γίνεται διαστροφή.

Ο επεξηγηματικός  κόσμος

Ένα σύμπαν υπάρχει μόνο επειδή θέλουμε να υπάρχει.Μιά δύναμη τόσο μακρινή και τόσο εντυπωσιακή.Μπορεί να παραχθεί μέσω των συναισθημάτων.Εκεί που η λογική εναντιώνεται, ακολουθεί ο σχεδιασμός και η υλοποίηση της επεξηγηματικής πραγματικότητας.Η πραγματικότητα κατασκευασμένη εξ’ολοκλήρου πάνω στις δομές της τωρινής ύπαρξης. Εξυπηρετώντας πάντα την χρονική στιγμή που ο άνθρωπος δέν συμβιβάζεται με την ανάλυση.Ξεπερνά το υπάρχον και περιστρέφεται ατέρμονα στον ωκεανό του μέλλοντος.Η αναζήτηση που μάταια γίνεται,πάντα στο όνομα της σπατάλης και της άγνοιας.

Ο εγκαταλελειμένος κόσμος

Δέν υπάρχει μεγαλύτερη ταραχή στη φύση απο τις φωνές της βιασύνης μας,πάνω σε μιά Γή όπου η κίνησή της μας φαίνεται τόσο αργή όσο και ο θάνατός μας.Παράξενη η ομιλία των πουλιών κι ακατανόητα τα μουγκρίσματα των θηρίων της ζούγκλας.Κι όμως κανένας απο εμάς δέν ξέρει την σημαντικότητα του θροΐσματος των φύλλων ενός και μόνο δέντρου.Κι αυτοί που λάτρεψαν τον ήλιο και την βροχή που έπεφτε στις ρίζες της ζωής εξαφανίστηκαν απο την ανθρώπινη λαίλαπα.Κι έτσι μπόρεσε να συντελεστεί ο βιασμός της γής, δίχως να εισακούγονται πιά οι κραυγές των ζωντανών.Μονάχα να προελαύνουν οι ορδές των πεθαμένων.

Ο κωφάλαλος κόσμος

Η ισορροπία της γλώσσας μπερδεύτηκε χάθηκε.Έσβησε ανάμεσα στις φωνές και στις σιωπές που βρέθηκαν σε λάθος τόπο και σε λάθος χρόνο.Στριμώχτηκε ανάμεσα στις πιό εξωφρενικές αλήθειες.Άρχισε να πιπιλά και να παπαγαλίζει τους μύθους και τα αδιέξοδα της κυρίαρχης απεικόνισης.Κι ήταν εκείνες οι στιγμές που οι άνθρωποι ξεκίνησαν να μιλάνε και να ακούνε μέσα απο τις καρδιές τους.Και μετά σώπασαν και έχασαν την ελευθερία τους.Και ύστερα όταν βρήκαν πιά δύναμη να ουρλιάξουν,οι ίδιες οι καρδιές τους δέν τους ακούγανε.Πώς να περιμένουν τώρα να ζυγίζεται ο λόγος τους,στον λαβύρινθο της παραφροσύνης τους.

Ο έξω κόσμος

Η  σχέση ανάμεσα στον κόκκο της άμμου που ταξιδεύει και εξαφανίζεται κάπου σε μιά θάλασσα και σε ένα κομήτη που τρέχει μόνος του στο διάστημα είναι πολύ πιό άμεση απ’ότι μπορούμε να φανταστούμε.Έτσι λοιπόν το κύτταρο του ανθρώπου διατηρεί την ίδια δύναμη ενός άστρου που φωτίζει τον χρόνο.Παράγουμε νέους κόσμους συνεχώς.Η μεγάλη μας διαφορά είναι πως σκοτώνουμε τα δημιουργήματά μας αντί να τα κρατάμε και να τα εξελίσσουμε αρμονικά μέσα στον χωροχρόνο.Η διάρκεια της ζωής μας είναι τόσο μικρή που δέν προλαβαίνουμε να κατανοήσουμε τα δισεκατομμύρια των χρόνων που χρειάστηκε η ζωή στην Γή.

Ο ανταγωνιστικός κόσμος

Η τεχνητή ανάγκη δημιουργεί παράλληλα το παράλογο μιάς  ευτυχίας που θα βασιστεί στην προχειρότητα.Οι όροι της αναγκαστικής ανάγκης δημιουργούνε τις συνθήκες ύπαρξης της δυστοπίας,μέσα σε μιά ψευδαίσθηση  ευτοπίας.Η νέα ανάγκη που θα προκύψει μέσα απο το ανέφικτο της πλασματικής ευμάρειας και της αποκαλυπτικής δυστοπίας,θα είναι η διαρκής αναζήτηση μιάς ουτοπίας που μπορεί να πραγματωθεί μόνο με την άρνηση των όρων της διανομής που επιβλήθηκαν στην ευτυχία και στην δυστυχία των ανθρώπων.Η μάχη για τον απεγκλωβισμό του ανθρώπου  απο την απάτη,θα συντελεστεί μόνο ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές του ίδιου του εαυτού του.

Ο χρωματισμένος κόσμος

Κανένας δέν γνωρίζει στ’αλήθεια τί μπορεί να κρύβεται πίσω απο τις μπογιές ενός πίνακα ζωγραφικής.Όμως η εικόνα που ξεπροβάλλει απο την φαντασία και την οπτική του δημιουργού ή του παρατηρητή,δέν μπορεί παρά να είναι ένας ακόμη κόσμος,μιά ακόμη επιθυμία,ένα ακόμη όνειρο.Μιά ακίνητη πραγματικότητα που πηγάζει απο την αεικίνητη δημιουργική ενέργεια που μεταβάλει τα πάντα, επιτρέποντας την ταυτόχρονη ύπαρξη πολλαπλών κόσμων που το εξωτερικό τους απειροελάχιστο περίβλημα εμπεριέχει έναν ή και περισσότερους κόσμους που περιμένουν να ανακαλυφθούν μέσω της ανάγκης για αντικατάσταση του μονοχρωματικού καμβά της ύπαρξης.

Ο αόρατος κόσμος

Ένας ενήλικας στεκόταν ακριβώς πίσω απο ένα παιδί,την στιγμή που αυτό χάζευε την τεράστια ρόδα του λούνα πάρκ.Παρόλο που μπορούσε να την δεί,δέν την κοιτούσε.Προσπαθούσε να την δεί μόνο μέσα απο τα μάτια του παιδιού.Πίσω απο τις κουρτίνες αντικρύζουμε αυτό που η διαφάνεια μας επιτρέπει.Την στιγμή που ο ήλιος χάνεται εδώ κι εμφανίζεται πιό πέρα,εγώ μόνο την νύχτα του σήμερα θέλω να χαλιναγωγήσω.Μπροστά στον γκρεμό τί  να σημαίνει άραγε το σχοινί,άν τώρα που φτάνουμε στην άκρη είμαστε τόσο αδύναμοι για να το πιάσουμε.Όταν κατανοήσουμε το κελάηδημα του πουλιού μέσα στο κλουβί,θα μπορέσουμε να εκτιμήσουμε την σιωπή των σπιτιών μας.

O παράλληλος κόσμος

Όταν κλέψαμε στο ζύγισμα του αρκετού, η Ιστορία κυλούσε στις λευκές μας σελίδες.Όταν αυτές κοκκίνιζαν τρέχανε τα δάκρυα των καταδικασμένων για να τις ξεπλύνουνε.Παραγέμισε η θάλασσα απο κουτιά,όσο κι ο ουρανός απο ελπίδες.Και στην άγρια πλάση, έφτασε η σκοτεινή δόξα των βασιλιάδων του νέου κόσμου.Νομίζουμε πως σέρνουμε τα σώματα και πως η ψυχή μας πονά.Μα αλλού είναι η κόλαση και η ζέστη και το ψύχος.Και εκεί που σβήνουν τα χαμόγελα ήρθαμε και πατήσαμε χορεύοντας πάνω στις εκατόμβες των προγόνων του παλαιού κόσμου.Ούτε ο ορίζοντας δέν σταμάτησε την δίψα μας.Βγάλαμε τους χαλκάδες απο το μυαλό μας και τους φορέσαμε στην αμάθεια των αδύναμων.

Ο απροσδόκητος κόσμος

Ιδού η λαμπρή ματιά,η βαθιά ανάσα.Η ορμή διασαλεύει στους δρόμους της προσπάθειας.Εκεί που το νερό γίνεται ατσάλι και η τρομερή φωνή του εσώτερου διαπερνά την νόηση.Δέν υπάρχει φραγμός στην εκπλήρωση του αυτοδικαίου.Όταν συναντιούνται οι πόθοι,μόνο η ολοκλήρωση απομένει.Αργοσβήνει η θέληση,στην ομίχλη της αβεβαιότητας.Τρόμος και ανησυχία απλώνεται στην σιγουριά του παρελθόντος.Τα καθήκοντα έχουν εκπέσει στον βωμό της ανεπάρκειας.Και οι δούλοι των άπιαστων ονείρων και των πραγματοποιήσιμων εφιαλτών,μπορούν και πάλι να χαίρονται.Είναι απροσδόκητη η χαρά που προσφέρει το μικρότερο όλων των κακών.Καθώς το χειρότερο παραγκωνίζεται μέσα μας ,εμείς μπορούμε να εφησυχάζουμε με την πλάνη του.

ΑΝΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Advertisements

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: