Ελλάδα Α.Ε.

Ελλάδα Α.Ε.

Περιφέρουμε το πλεόνασμα συμφοράς μας περήφανοι στα ευρωπαϊκά σαλόνια. Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζε την για πόρνη όπως έλεγε κι ο Ελύτης. Θα μεγαλώσει κι άλλο αυτό το πλεόνασμα. Γιατί είναι εύκολο να κόβεις με το μαχαίρι κρέας. Είναι εύκολο να βάζεις στο κρεβάτι του Προκρούστη ανθρώπινες ζωές και να κόβεις ότι περισσεύει. Κι αυτό το περίσσευμα να το παρουσιάζεις σαν αποταμίευση.
Ο καθένας μπορεί να κόψει κάτι και να μαζέψει στην άκρη πλεονάσματα. Έχεις π.χ. πεντακόσια ευρώ, και πρέπει να περάσεις ένα μήνα. Δεν τρως, δεν κυκλοφορείς, κάθεσαι ακίνητος σε μια καρέκλα χωρίς να κάνεις τίποτα. Αν επιζήσεις μέχρι το τέλος του μήνα και δεν έχεις ψοφήσει, καλείς τους φίλους και τους ανακοινώνεις περήφανα. Έχω στην άκρη πεντακόσια ευρώ. Τα κατάφερα.

Φανταστείτε πόσο πιο εύκολο είναι αυτό να το κάνεις στις πλάτες κάποιου άλλου. Π.χ. το παιδί σου. Να χρειάζεται αυτά τα χρήματα το παιδί σου για να επιβιώσει γιατί εσύ έχεις λεφτά για πάρτη σου όσα θέλεις. Τρως, πίνεις, ψωνίζεις, διασκεδάζεις τη βγάζεις καθαρή και άνετα όπως γουστάρεις κι αφήνεις το παιδί σου να λιμοκτονεί. Και στο τέλος του μήνα χορτασμένος, κεφάτος, παίρνεις ένα κουμπαρά και βάζεις τις σάρκες του παιδιού σου σ’ ένα κουμπαρά παριστάνοντας τον οικονομολόγο. Σκέψου να έχεις δέκα εκατομμύρια παιδιά, τι πεντακοσάρικα θα μαζέψεις, ενώ εσένα δεν θα σου λείπει τίποτα. Απλό δεν είναι;

Το ερώτημα όμως είναι τι θα γίνει αν αυτό το πεντακοσάρικο δεν είναι για το κουμπαρά αλλά για κάποιον μπράβο που είχες δανειστεί λεφτά για να παίξεις στο καζίνο. Όσο έχεις παιδιά να τους κόβεις κρέας και να μαζεύεις τα δανεικά κανένα πρόβλημα. Αλλά όταν οι σάρκες τελειώσουν και το χρέος δεν έχει εξοφληθεί στη συμμορία τι θα γίνει; Το σκας κι αφήνεις το σπίτι να το ρημάξουν. Δεν νομίζω πως υπάρχει άλλη λύση. Να μπουν να πάρουν ότι βρεθεί μπροστά τους…

Δεν ανησυχούμε λοιπόν ακόμα. Υπάρχουν ακόμα κομποδέματα, σπίτια, το κατιτίς που λέμε, υπάρχει ακόμα κρέας να κοπεί. Όσο υπάρχει θα παριστάνουμε το κράτος που συμμορφώνεται και μπαίνει στο καλό δρόμο. Θα παριστάνουμε πως είμαστε συνεπείς και καλοί μαθητές. Το πρόβλημα είναι πως οι δανειστές πεινάνε. Πεινάνε πολύ. Είναι βουλιμικοί, εθισμένοι στον ένα και μοναδικό θεό. Το κέρδος.

Δεν υπάρχει πολλά να πει κανείς πια, σ΄αυτό το αλισβερίσι. Δεν είναι η Ελλάδα. Είναι η ΕΛΛΑΔΑ Α.Ε. Η θυγατρική μιας πολυεθνικής.

  • Γνωρίζετε πως λειτουργούν οι πολυεθνικές και οι θυγατρικές τους;
  • Γνωρίζετε τι έχει αξία και τι όχι σ’ ένα συμβούλιο μετόχων σε μια πολυεθνική;
  • Τι ρόλο παίζει το διοικητικό συμβούλιο, οι μάνατζερ, οι εργαζόμενοι;
  • Τι είναι τα marketing plan και πως εξαρτάται η επιβίωση των στελεχών από το πιάσιμο τους ή τη χασούρα;

Αν τα γνωρίζετε αυτά, ξέρετε ακριβώς τι συμβαίνει στην ΑΕ Ελλάδα. Μάνατζερ είναι που πρέπει να πιάσουν τα πλάνα. Να παρουσιάσουν κέρδος στη καλύτερη των περιπτώσεων ή στη χειρότερη ένα περιορισμένο χάσιμο που τους δίνει μια ευκαιρία ακόμα να ξαναπροσπαθήσουν να βελτιώσουν τις πωλήσεις μέχρι την επόμενη παρουσίαση.

Σ΄αυτό τον αγώνα γίνονται περικοπές αν χρειαστεί σε προσωπικό, σε δαπάνες, σε προνόμια. Έχετε δει πολλές πολυεθνικές να ενδιαφέρονται αν ο τάδε υπάλληλος ζει στο σπίτι ένα προσωπικό Γολγοθά, αν κάποιος άλλος είναι άρρωστος, αν ένας τρίτος είναι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος. Πόσο γελοίο ακούγεται… ένας μάνατζερ που τρέχει για να πιάσει το πλάνο που έχει παρουσιάσει, να ασχοληθεί αν η τάδε υπάλληλος έχει ένα άρρωστο παιδί, αν κάποιος έχασε το πατέρα του, αν ο άλλος χάνει το σπίτι του γιατί χρωστάει στη τράπεζα, ή αν δεν του φτάνουν τα λεφτά να μεγαλώσει το παιδί του, να αγοράσει τα φάρμακά του ή να ζήσει αξιοπρεπώς.

Όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται αλλά είναι ΑΝΤΙΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ σε μια πολυεθνική να υπάρχουν άτομα προβληματικά. Που να αποσπάται η προσοχή τους από τα ζητούμενα της εταιρείας γιατί έχουν… προβλήματα. Γυναίκες με παιδιά είναι πρόβλημα, υπάλληλοι που αρρωσταίνουν είναι πρόβλημα, υπάλληλοι που δεν έχουν μια οικονομική άνεση είναι πρόβλημα. Είναι εν δυνάμει αντιπαραγωγικοί γιατί κάπου αλλού θα είναι το μυαλό τους και δεν θα μπορούν να εργάζονται ασταμάτητα και απρόσκοπτα για να αυγατίσει τα κέρδη της η συμμορία των μετόχων.

Όσοι ακόμα μιλούν για την Ελλάδα όπως μίλαγαν οι παππούδες είναι μακριά νυχτωμένοι. Η Ελλάδα δεν κινείται πλέον με ανθρώπινο δυναμικό αλλά με οθόνες που κατεβάζουν αριθμούς, παρουσιάσεις, στατιστικές, έρευνες αγοράς, πωλήσεις. Δεν υπάρχει πατρίδα αλλά επιχείρηση και θα επιβιώσουν οι συνεπείς υπάλληλοι. Εκείνοι που έχουν την άνεση να εργάζονται απρόσκοπτα για να πιάσουν τους στόχους του διοικητικού συμβουλίου και των πελατών που εξυπηρετεί.

Και οι πελάτες δεν είμαστε εμείς. Εμείς είμαστε το προϊόν. Με κομμένα όλα τα περιττά (αξιοπρεπής μισθός, εργασιακά δικαιώματα, κατοικία, αποθέματα στην άκρη, καταθέσεις) μετατρεπόμαστε σε μια μάζα χεριών που αξίζουν δυο τρία κατοστάρικα ο καθένας και που θα τα προσφέρουμε αυτά τα χέρια, θέλοντας και μη για να κινηθούν τα γρανάζια, το υπόγειο του κτιρίου, να πέφτει λίπασμα για να εξοπλίζονται με καλύτερα σαλόνια, κουρτίνες, φωτιστικά τα πάνω πατώματα.

Ενδιάμεσα πατώματα τέλος. Κλείνουν για ανακαίνιση μέχρι νεωτέρας. Για να μην καίνε, και περιττό ρεύμα. Να μην υπάρχει περιττή μέση κατάσταση. Είναι η απλοποιημένη ανακατανομή του πλούτου. Ένα προς εκατό. Ένας τρώει κι εκατό τον ταΐζουν. Άντε και πέντε έξι να βαράνε τους εκατό σε περίπτωση που κουραστούν να σκάβουν.

Θα αναρωτηθεί κανείς εύλογα. Καλά κι αυτοί οι εκατό τι κάνουν; Μπορεί έτσι εύκολα ο ένας με τους πέντε έξι παρατρεχάμενους να τους κάνει καλά; Αμέ.. μπορεί και παραμπορεί. Όσο αυτοί οι εκατό θα νομίζουν πως υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ θα σκάβουν. Θα σκάβουν ασταμάτητα μέχρι να το βρουν.

Δεν νομίζω πως έχει πλέον αξία να τα γράφουμε όλα αυτά. Δεν υπάρχει λόγος. Το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται κι ο παπάς. Είναι χάσιμο χρόνου και μας αποσπά από τους στόχους. Αλήθεια ποιους στόχους; Κοιτάζω γύρω μου κι ο στόχος είναι ένας. Πως να τη βγάλει ο καθένας καθαρή με οποιοδήποτε τρόπο σ΄αυτή την εθνική συμφορά. Πως να επιβιώσουμε. Ο στόχος των κυβερνώντων είναι να ικανοποιούν τους δανειστές. Ο στόχος της πλειοψηφίας πλέον, είναι πως να βρει λεφτά να βγάλει τη μέρα ή αν ανήκει στους τυχερούς πως να διαφυλάξει τα τελευταία κομποδέματα που έχουν μείνει.

Ο στόχος όλων είναι να κερδίσουμε χρόνο. Ένα μήνα ακόμα. Ένα χρόνο. Μια πενταετία. Άντε στο πλέον αισιόδοξο σενάριο μια δεκαετία. Χρεωμένοι όλοι κάπου, και η Ελλάδα στο σύνολό της ζητάμε από τους μπράβους που περιφέρονται και τσεκάρουν τις εισπράξεις λίγο χρόνο ακόμα να μαζέψουμε τα δανεικά. 

Να μην μας σπάσουν το μαγαζί. Να μην μας τουμπανιαζουν στο κλωτσομπουνίδι. Την άλλη εβδομάδα αφεντικό θα έχω μαζέψει το ποσό που χρωστάω. Λίγο χρόνο ακόμα.

Εικόνα σύμβολο πλέον της κατάντιας ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ το Σάββατο. Κάθισα απέξω και χάζευα το θέαμα… Τρελαμένοι μέσα γέμιζαν καρότσια με απίστευτες αηδίες, με ότι έβρισκαν μπροστά τους λες και θα τους τα πάρει κανείς. Κι απέξω σειρά από ζητιάνους παλιούς και φρέσκους που παρακάλαγαν για ένα κουτί γάλα, για ένα ψωμί. Αισθάνθηκα μέσα μου ένα μεγαλείο. Λέω τι λες ρε π@ύστη, που βρίσκομαι σε μια τυχαία συνοικία της Αθήνας ή στην wall street;

Ακόμα να συνέλθω από τη συγκίνηση. Άντε γεια.

Πηγή:
Συνήθης Ύποπτος

Ramnousia

Advertisements

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: