Υπάρχουν όρια στον κοινωνικό κανιβαλισμό;

Διαβάζω πάλι κάτι ήρεμες και λογικές φωνές και ομολογώ πως θα πρέπει να συμφωνήσω σε κάποιο σημείο μαζί τους.Λοιπόν ας επανέλθουμε στο ζήτημα του κοινωνικού κανιβαλισμού.
Εντάξει,το να δαιμονοποιούμε τους πάντες δέν είναι και το καλύτερο,απο μιά σκόπιμη πλευρά.Και λέω σκόπιμη γιατί τουλάχιστον κάποιοι απο εμάς-τους κρατούμενους-προσβλέπουμε στην ανοικοδόμηση κι όχι αποκλειστικά στο γκρέμισμα.
Το τελευταίο είναι προνόμιο των κρατούντων και των ακολούθων τους.

Θίχτηκαν δυο πραγματάκια τώρα με αφορμή το θάνατο του παιδιού,όπως θίγονται πάντα με αφορμή ένα τέτοιο δυσάρεστο γεγονός.

Απο τη μία έχουμε εκείνες τις φωνές της λογικής,που συνιστούν ψυχραιμία και ν’αφήσουμε  την δικαιοσύνη (την ποιά;)να κάνει το έργο της και ταυτόχρονα να σταματήσει η εκμετάλλευση του κάθε γεγονότος απο οποιαδήποτε ομάδα,φωνή, κίνημα τα οποία μάλλον πρεσβεύουν ακραίες θέσεις και πάντα ψάχνουν ένα νεκρό…

Απο την άλλη υπάρχει η οργή,η αγανάκτηση,ο πόνος και η αδικία που πνίγουν καθημερινά χιλιάδες ανθρώπους και η όλη κατάσταση μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε λάθος δρόμους και τελικά η αντιμετώπιση του προβλήματος να αντιμετωπιστεί με λάθος τρόπους.

Εγώ δέν θα σταθώ στο ποιός είχε δίκιο και ποιός άδικο στην κάθε τέτοια περίπτωση.Είμαι απολύτως πεπεισμένος εδώ και πολλά χρόνια για το ποιός και ποιοί είναι υπεύθυνοι για την δυστυχία μου και την δυστυχία χιλιάδων και εκατομμυρίων ανθρώπων.

Θα ξεπεράσω το προσωπικό ζήτημα του θέματος καθώς για να μπορέσουμε να σχηματίσουμε και να εκφράσουμε αντικειμενικά μιά άποψη θα πρέπει να το δούμε σφαιρικά το όλο θέμα.

Όπως φυσικά καταλαβαίνετε,το ζητούμενο δέν είναι ο κάθε τυχαίος μαλάκας που έκανε την μαλακία του την λάθος στιγμή,στο λάθος μέρος.Αυτό συμβαίνει και θα συμβαίνει πάντα.Αλλού είναι το πρόβλημα.Το πρόβλημα ξεκινά,απο την στιγμή που ένα απάνθρωπο καθεστώς οδηγεί τους υπηκόοους του σε ακραίες και πιεστικές καταστάσεις.Οι άνθρωποι μέσα στην κοινωνία αναλαμβάνουν ρόλους.Είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι,παίζουν το παιχνίδι του συστήματος.Μηδενός εξαιρουμένου.Κάποιοι διαλέγουν να είναι πλούσιοι,κανένας όμως δέν διαλέγει να είναι φτωχός.Κάποιοι διαλέγουν να μήν σκύβουν το κεφάλι,κάποιοι γλύφουν εκεί που φτύνουν.Κάποιοι κυνηγάνε,κάποιοι κυνηγιούνται.Κι έτσι κυλά η ζωή.

Έρχεται η κούφια η ώρα όμως που το παιχνίδι παίρνει μιά άσχημη τροπή και οι δημιουργοί του παιχνιδιού,αποφασίζουν ν’αλλάξουν τους κανόνες.Τότε ο ανόητος και αφελής πολίτης που κοιμάται όρθιος κι ονειρεύεται,βρίσκεται αντιμέτωπος με τις πιεστικές και ακραίες καταστάσεις για τις οποίες δέν είναι έτοιμος ν’αντιμετωπίσει γιατί δέν ήταν εξοικιωμένος με αυτές.Η αντίδρασή του λοιπόν δέν μπορεί παρά να είναι ακραία.Εδώ δέν κρίνουμε το σωστό και το λάθος.Κρίνουμε το αποτέλεσμα και την αιτία.Μόνο έτσι βγάζουμε ασφαλή και σαφή συμπεράσματα για το κοινωνικό γίγνεσθαι.

Το αποτέλεσμα λοιπόν της απότομης και βίαιης αλλαγής της πολιτικής διαχείρισης της κοινωνίας,απεικονίζεται ξεκάθαρα στις χιλιάδες αυτοκτονίες,στις στρατιές των φτωχών,των ανέργων,στην άνοδο των οπαδών του Χίτλερ,στην αυξανόμενη εγκληματικότητα,στις ακραίες κοινωνικές συμπεριφορές κ.α. τα οποία είναι απόρροια ενός συστήματος που βρίσκεται υπο κατάρρευση και για να στηριχτεί θυσιάζει και τα τελευταία εναπομείναντα στοιχεία μιάς δημοκρατίας που πέθανε προ πολλού,αφ’ότου παρέδωσε τις αρχές τις στα χέρια επαγγελματιών απατεώνων και τοκογλύφων τραπεζιτών.

Το απάνθρωπο κράτος των νεοελλήνων παίζει καλά μέχρι στιγμής το επικοινωνιακό παιχνίδι.Κι αυτό συνεχίζει όχι γιατί υπάρχει μιά μερίδα συνεργατών που επωφελούνται απο αυτό.Αλλά γιατί υπάρχει η μεγάλη πλειοψηφία των ονειροπαρμένων που έστω και με το ζόρι παραμένουν συνεργάσιμοι σε ένα παρατεταμένο κοινωνικό έγκλημα που θα μείνει στην ιστορία.

Γιατί αργά ή γρήγορα κάποιοι θα καταλάβουν πως η ανάπτυξη δέν μπορεί να στηρίζεται σε μιά υποανάπτυκτη κοινωνία.Και δέ μιλάω γι αυτά τα καθάρματα.Αυτοί ξέρουν πολύ καλά τί κάνουν.

Θα καταλάβουν πως η πραγματική επένδυση βρίσκεται στην ανιδιοτελή συνεργασία των σπλάχνων της κοινωνίας.Των εργατών,των υπαλλήλων,των μικροεμπόρων,των αγροτών και των σπουδαστών.Όταν αυτοί όλοι καταλάβουν πως ο αγώνας για την ζωή και την εξέλιξη είναι δικός τους και μόνο αγώνας,και αποτινάξουν απο πάνω τους τις ταμπέλες και τις μισαλλοδοξίες,θα μπορέσουν να νικήσουν το καθεστώς που επενδύει στο μίσος και στη διχόνοια ανάμεσα σε ανθρώπους με ίδια ταξικά συμφέροντα.

Τότε και μόνο τότε θα μπορέσουμε ν’αποφύγουμε τις ακραίες και αυταρχικές καταστάσεις στις οποίες υποκύπτουμε αναγκαστικά επειδή δέν υπάρχει επαναστατική προπτική.Άν δέν σεβαστούμε κι άν δέν νιώσουμε τον αγώνα του διπλανού θα παραμείνουμε εγκλωβισμένοι στις ταμπέλες μας και στα ανεκπλήρωτα όνειρά μας.Και θα συνεχίσουμε να βλέπουμε την ζωή μας να βιάζεται απο κάτι σκατόψυχους που βλέπουν μόνο νούμερα και ευρωπαϊκές προπτικές.

Απο την άλλη κάποιοι με φωνή λογική,στηλιτεύουν την ανωνυμία και τις κραυγές και τις κατάρες του διαδικτύου.Δέν γνωρίζω άν αυτοί οι σώφρονες και πράοι τύποι έχουνε βιώσει την φτώχεια και την δουλεία στο πετσί τους.Τους καταλαβαίνω όμως.Ευτυχώς που δέν υφίσταται κανένα μα κανένα δίλλημα,για το ποιός δικαιούται να κραυγάζει και ποιός δικαιούται να σωπαίνει.

Η επωνυμία μας άλλωστε,ειδικά για εμάς που είμαστε ένθερμοι υποστηρικτές της βίας ενάντια σε ό,τι μας σκοτώνει θ’ανατείλει μιά μέρα μαζί με τον καινούριο κόσμο.Προσέξτε μόνο όλοι εσείς οι «πράοι»   εκείνες τις όμορφες και άγριες μέρες.Γιατί ωσάν άλλοι κρατούμενοι της σπηλιάς του Πλάτωνα,συνηθισμένοι στο σκότος,μήν τυφλωθείτε απότομα…

ΑΝΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Advertisements

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: