MIA ΣΤΑΓΟΝΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ…

https://i2.wp.com/disjointedthinking.jeffhughes.ca/wp-content/uploads/2012/03/Finding_peace_in_solitude_by_Si2.jpg

«Finding Peace in Solitude» by Si2

Δώστε λίγο προσοχή.Ακούστε μιά ιστορία συμπολίτες.Μιά καθημερινή ιστορία,αληθινή και ολοζώντανη σάν αυτές που ευχόμαστε να μήν μας τύχουν.Σάν αυτές που ‘ξορκίζουμε και χτυπάμε ξύλο μπάς και τη σκαπουλάρουμε απο την τραγωδία της ζωής.Όχι δέν πρόκειται για την ιστορία του αρθρογράφου(που είναι εξίσου μεγάλη…).Αυτή η ιστορία θα μπορούσε να βρίσκεται ακριβώς δίπλα μας,ή μέσα στο δικό μας σπίτι.Και το σίγουρο είναι πως βρίσκεται παντού γύρω μας κι όσο κι άν κλείνουμε τα μάτια μας και τ’αυτιά μας αυτή θα γιγαντώνεται.Όσο κι άν γυρνάμε τα κεφάλια αλλού αυτή θα διαιωνίζεται.Μπορείς να παρακάμψεις την πραγματικότητα,αλλά δέν μπορείς να την εξαφανίσεις.Αυτή απλά υπάρχει εκεί για να θυμίζει σε όλους  την μηδαμινότητά μας,την ανεπάρκειά μας απέναντι όχι στις ανυπέρβλητες και ακατανόητες δυνάμεις της φύσης και του σύμπαντος που ενυπάρχουμε,αλλά την ανικανότητά μας απέναντι στην αυτοκαταστροφικότητα και την ασέβεια απέναντι στον Άνθρωπο.

Είναι η ιστορία του φίλου μου του Χ.Τουλάχιστον ένα κομμάτι αυτής.Είναι η πικρή ιστορία των γονιών του,μιά ακόμη σκληρή ιστορία επιβίωσης μέσα στο ακατανόητο της σύγχρονης ύπαρξης,μέσα στο άδικο των νόμων και των αδιεξόδων.Τούτοι οι άνθρωποι δέν ήταν απο αυτούς που σκορπίζανε τα πεντοχίλιαρα στα σκυλάδικα,ούτε παίρνανε σβάρνα τα μαγαζιά για να πνίξουν την ούτως ή άλλως μίζερη ζωή τους αγοράζοντας τα μοδάτα ρούχα ή τα γυαλιστερά αμάξια.Τούτοι ήσαν αγωνιστές,στρατιώτες της καθημερινότητας,κι ας μήν ήταν ιδεολόγοι επαναστάτες.Ο πατέρας εργάτης μιά ζωή και η μάνα το ίδιο.Δυό πράματα κατάφεραν κι απόκτησαν.Μιά παλιά μονοκατοικία με ένα δάνειο απλήρωτο κι ένα κωλοπερίπτερο που τελικά φαλήρισε.Η κληρονομιά του αγώνα τους ήταν για τον πατέρα ο διαβήτης και το έμφραγμα και για τη μητέρα που αποζητούσε μόνο την ηρεμία της,ο εγκλεισμός της στο άσυλο ψυχασθενών.

Τώρα στην σύγχρονη αναπτυξιακή και ευρωπαϊκή ελλάδα,αυτό που μένει για τους ανθρώπους αυτούς είναι 400 ολόκληρα ευρώ του άρρωστου πατέρα,μιάς και της γυναίκας της κόψανε την αναπηρική σύνταξη και της είπανε να πάει για δουλειά…της έμεινε μόνο το σαββατοκύριακο να πά να δεί το εγγόνι της στο σπίτι της κόρης της που βιώνει και αυτή την ανεργία του άντρα της.

Πρίν με πάρουνε τα κλάματα για το δράμα του καλού μου φίλου,απο ντροπή,απο οργή,απο τρέλα,όπως θέλετε πείτε το, αρχίζω και φαντάζομαι τον εαυτό μου και τους υπόλοιπους μέσα σε μιά αίθουσα ενός τεράστιου δικαστηρίου όπου υπάρχουν ακριβώς ψηλά κι απέναντι όλοι αυτοί που παίρνουνε την ευθύνη της ζωής μας.Αυτοί που ζυγίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη και την κοστολογούν.Αυτοί λοιπόν είναι οι Διαχειριστές.Στέκονται σοβαροί κι αμίλητοι,ανα πάσα στιγμή έτοιμοι να πάρουνε κρίσιμες αποφάσεις για το καλό του τόπου,της δημοκρατίας και του υπέρτατου νόμου.Αποφασίζουν και διατάζουν,καταδικάζουν τους απο κάτω.Γιατί πάντα οι απο κάτω είναι οι ένοχοι.Και οι απο πάνω οι αθώοι.Δέν υπάρχει αντίσταση,αντίδραση,μιλιά δέν ακούγεται,βουβαμάρα απλώνεται πάνω απο τα βαριά κεφάλια μας.Μονάχα την ποινή μας ανακοινώνουν κάθε τρείς και λίγο και φεύγουμε σκυμμένοι,ηττημένοι δίχως ελπίδα καμιά,σέρνουμε τις αόρατες αλυσίδες και περιφερόμαστε με τις ταμπέλες κρεμασμένες,διαπομπευόμενοι,αποδιοπομπαίοι τράγοι μέσα σε μιά κοινωνία αγαθών,καθαρών και ηθικών.

Ποιοί είναι οι ένοχοι και οι αθώοι σε αυτό το δικαστήριο άραγε;Ποιοί είναι οι καθαροί και ποιοί οι ανήθικοι σε τούτο τον τόπο άραγε;Τώρα που χάνεται κάθε μέτρο,τώρα που τα μυαλά σαλτέρνουν και οι συνειδήσεις αρχίζουν κι αλλοιώνονται,τώρα που τα νοήματα και οι λέξεις αποκτούν άλλη σημασία,τί μέλλει στον καταδικασμένο για να δεί τις αλυσίδες που τον κρατούν χάμω;

To πιό σκληρό όμως δέν είναι η κυνική αντιμετώπιση των Διαχειριστών του δικαστηρίου.Κοιτάζοντας έξω στα παράθυρα,βλέπω φιγούρες ανθρώπων.Δέν μπορώ να διακρίνω καθαρά τα πρόσωπά τους,το μόνο που βλέπω είναι το χαμόγελό τους.Και αυτό είναι που με τρομάζει περισσότερο.Η χαρά του μαρτυρίου,η ηδονή της απελπισίας,η γαλήνη της απάθειας.Ένα σαδιστικό χαμόγελο που μου είναι γνωστό.Το συναντώ κατα καιρούς περιδιαβαίνοντας τις λεωφόρους των πόλεων και τις επώνυμες γειτονιές.Βλέπω τα χαμόγελά τους,να κάθονται σε μπριγιαντισμένες καφετέριες,ντυμένα με την τελευταία λέξη της μόδας ν’ατενίζουν ατάραχα την αέναη κίνηση των ανθρώπων και των αυτοκινήτων.Η πασαρέλλα του έλληνα.Ρίχνω μιά βιαστική ματιά κι επιταχύνω,για να προλάβω το δικό μου περιθώριο.

Κι ύστερα επιστρέφω στην αυλή μου παρέα με τον καλό μου φίλο Χ.Τον αποχαιρετώ με μιά απρόσμενη χαρά που θα μοιραστούμε τα τρόφιμα του κοινωνικού παντοπωλείου.Φεύγει με ένα χαμόγελο που τον συντροφεύει πάντα,φανερώνοντας την ψυχή του και την αλληλεγγύη του απέναντί μου.Τον ευχαριστώ πολύ γι’αυτό.Θα τον ευχαριστώ για πάντα.

Καθώς πέφτει το μαύρο,όχι το μαύρο της ερτ ή το μαύρο του μνημονίου,το δικό μας μαύρο έπεσε πολύ νωρίτερα…πάω να ξαπλώσω.Ο πυρετός σφίγγει το σώμα μου.Αλλά αυτό που με αρρωσταίνει πραγματικά δέν είναι ο πυρετός που θα περάσει.Είναι ένα σφίξιμο στο στήθος.Δυό αόρατα χέρια σφίγγουν την καρδιά μου κι ένα πόδι στο σβέρκο με πιέζει αφόρητα.Ακούω τα χάχανα του Στουρνάρα,το θράσος του Άδωνι,τις μαγκιές του Βορίδη,τις ρητορείες του σαμανιζέλου,τα παχιά λόγια του Καμμένου,τις απειλές των αυγών,την ηρεμία του Κουβέλη.Και γιατί όχι,την αισιοδοξία του Τσίπρα.

Κι ύστερα βλέπω γραβάτες.Γραβάτες μπλέ,πράσινες,κόκκινες,πορτοκαλί,μαύρες,ριγέ,καρώ και σινιέ κοστούμια.Χαρτογιακάδες στα τσιγκέλια…

Κι ύστερα ακούω ένα γνώριμο ήχο.Μιά μελωδία του μαύρου…Και ονειρεύομαι την στιγμή,μιά σταγόνα στον χρόνο που ακολουθεί μετά το κόμμα(στίξη) και το κάπα(κ).Είναι ο ήχος μιάς επαναληπτικής καραμπίνας που οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει,και οπλίζει…

ΑΝΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Advertisements

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: